INTERVIEW: ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΛΗΣ – Ο Blade Runner του barbering στην Ελλάδα

Το MMiri Ozuzo, ο δεύτερος χώρος του μετά το θρυλικό μπαρμπέρικο «Εν  Αθήναις 1928», στο 10 της οδού Κολοκτρώνη ανανεώθηκε πρόσφατα και εμείς βρήκαμε την ευκαιρία για άλλη μια ωραία, και όπως πάντα ειλικρινή, έξω από τα δόντια, συζήτηση με «τον πρώτο κουρέα της Ελλάδας», όπως τον αποκαλεί ο γιός του, Ηρακλής.

Συνέντευξη στην Τίνα Παππά

 

 


Βασίλη, πώς έχεις βιώσει γενικά την εμπειρία της πανδημίας; Σε επηρέασε αυτό που ζήσαμε και εξακολουθούμε να ζούμε και αν ναι, με ποιούς τρόπους; Προσωπικά και επαγγελματικά / δημιουργικά;
Πρώτα, να πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ για το ότι είμαι ξανά καλεσμένος στο Νο1 περιοδικό για το επάγγελμα, που αγαπάμε όλοι μας (σ.σ. ευχαριστούμε κι εμείς, Βασίλη!).

Στην πανδημία, λοιπόν, και σε όλο αυτό το άνοιξε-κλείσε που συνέβαινε, επαγγελματικά θα μπορούσα να είχα καταστραφεί, μετά από 10 χρόνια πετυχημένης πορείας, αφού εκείνον ακριβώς τον καιρό έκανα μια μεγάλη επένδυση στο νέο μαγαζί στο Σύνταγμα… Αυτό που με «έσωσε» ήταν το χαρακτηριστικό που καυχιέμαι ότι διαθέτω, ως μπαρμπέρης και ως άνθρωπος: η αντίληψή μου, που με βοήθησε να καταλάβω τι ερχόταν… τι θα συνέβαινε. Και να κάνω τις απαραίτητες αλλαγές ώστε τώρα να περνάμε την καλύτερη μας περίοδο των τελευταίων 10 χρόνων.

Να σου πω ότι ενώ έχουν αυξηθεί τα ραντεβού και ο τζίρος μας σε ένα ωράριο 11.00-19.00, έχω 2 ρεπό την εβδομάδα και περισσότερο χρόνο να κάνω πολύ όμορφα, δημιουργικά και νέα πράγματα.


Είσαι αυτός που άνοιξε το δρόμο για αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως σύγχρονο μπαρμπέρικο στην Αθήνα. Ο χώρος έχει εξελιχθεί πολύ έκτοτε κι είναι ξεκάθαρη η ανάγκη σου να πρωτοπορείς σε όλο αυτό και να αφήνεις το προσωπικό σου, ξεκάθαρο στίγμα σε ό,τι κάνεις. Τι εξακολουθεί να σε κινεί μετά από τόσα χρόνια σε αυτή τη δουλειά;
Στην αρχή ούτε εγώ καταλάβαινα τι έχω κάνει. Τι νέο έχω φέρει. Περνώντας όμως τα 2 πρώτα χρόνια, και μέσα από διάφορες καταστάσεις, έβλεπα ότι η εικόνα μου, το μαγαζί μου, η δουλειά μου, το όνομά μου πάντα αναφέρονταν σε συζητήσεις ανθρώπων του χώρου και μη, ενώ συνάδελφοι άρχισαν να αντιγράφουν συνεχώς αυτά που έκανα. Προσωπικά, με τιμούσε το ότι με αντέγραφαν… ‘Ετσι άρχισα να το συνειδητοποιώ. Τότε κατάλαβα ότι αφήνω ένα legacy! Ότι το όνομά μου θα υπάρχει και μετά από 30 χρόνια, όταν θα μιλούν για το πώς άρχισε ξανά η φάση του barber στην Ελλάδα. Από εκείνη τη στιγμή και μετά τροφοδοτώ αυτό το legacy με σοβαρότητα και επαγγελματισμό.

Απλώς, από ένα κομμάτι του χώρου, κάποιους φορείς, εταιρείες ή συλλόγους, θα περίμενα, μετά από τόσα χρόνια, να γίνει μια αναφορά στο πρόσωπό μου, μια τιμητική διάκριση, κάτι τέλος πάντων, για την προσφορά μου στο χώρο του Barbering. Αλλά ζούμε στην Ελλάδα… Και, για να απαντήσω και στην τελευταία σου ερώτηση, όσο παράξενο κι αν ακουστεί, ακόμη και πελάτες που έχω κουρέψει 20 φορές, κάθε φορά που έρχονται έχω το πείσμα να κάνω το κούρεμά τους ακόμη καλύτερο, και το κεφάλι τους ομορφότερο. Και το πετυχαίνω. Αυτό με παρακινεί, 10 χρόνια τώρα!

Πόσο πιστεύεις ότι έχει αλλάξει η σχέση του μέσου ‘Ελληνα άντρα με την περιποίηση και τη φροντίδα της εικόνας του, μέσω της εμπειρίας που του παρέχει ένας χώρος σαν το δικό σας;
Ο ‘Ελληνας άντρας εξακολουθεί να έχει πολλές αναστολές σε σχέση με την περιποίηση των άκρων. Αν με ρωτάς, πρόκειται για την εγωπάθεια μιας ανδροκρατούμενης, macho κοινωνίας… Θεός φυλάξοι από τέτοιες κοινωνίες, όπου βλέπουμε να συμβαίνουν θηριωδίες παγκοσμίου βεληνεκούς. Ποιος θα το πίστευε. Γυναικοκτονίες, συζυγοκτονίες… Πραγματικά, λυπηρό. Οι άντρες στην Ελλάδα ακόμη πιστεύουν ότι αν κάνεις μια περιποίηση άκρων θα σε πουν ομοφυλόφυλο, ή στην καλύτερη περίπτωση ότι πρόκειται για κάτι «που κάνουν μόνο οι γυναίκες». Ακόμη και στους χαρακτηρισμούς μας, βλέπεις ότι η κοινωνία μας είναι πολύ πίσω. Ζούμε ακόμη τα κατάλοιπα του μη εξευρωπαϊσμού λόγω των 400 χρόνων της Τουρκοκρατίας…

 

Σε είδαμε για πρώτη φορά σε φωτογράφηση στο B.Mag, με τον Μιχάλη Σδρέγα, τον υπάλληλό σου, που είχε δικό του κουρείο στη Λέρο και τον είχαμε φιλοξενήσει σ’ ένα από τα πρώτα μας τεύχη. Θες να μας μιλήσεις για αυτό; Πώς και δεν είχες ξανακάνει κάτι αντίστοιχο με κάποιον άλλο από τους υπαλλήλους σου;
Μετά από 10 χρόνια επιχείρησης και συναναστροφής με πάρα πολλούς υπαλλήλους που είχα, θα σου πω ότι τελικά υπήρχε πάντα το εξής πρόβλημα. Όλοι νόμιζαν ότι δουλεύουν σε ένα σούπερ μάρκετ και ότι το μόνο που έχουν να κάνουν είναι απλώς να βάζουν τα προϊόντα στα ράφια… Δεν είχαν καμία διάθεση για το κάτι παραπάνω, και παράλληλα με διέβαλλαν και παντού.

Ευτυχώς, είμαι πλέον τυχερός, γιατί ο Σταύρος που τρέχει το Εν Αθήναις είναι ένα εξαιρετικό παιδί, και ο Μιχάλης, που είναι μαζί μου στο MMiri Ozuzo, είναι περίπτωση! Πραγματικά έφερε μια νέα κατάσταση στο μαγαζί. Προσωπικά, τον συμβουλεύομαι για καινούργια πράγματα που θέλω να κάνουμε, παίρνω πολλά από αυτόν, τόσο επαγγελματικά όσο και σε επίπεδο συμπεριφοράς, και γενικώς έχει φέρει μαζί του μια αντίληψη πολύ διαφορετική από τη δική μου. Είναι ένας άνθρωπος που με ηρεμεί, «οδηγεί» μόνος του το μαγαζί όταν δεν είμαι εκεί και πάντα προτείνει νέα πράγματα να φτιάξουμε, με τον ίδιο τρόπο που ο Σταύρος στο Εν Αθήναις σέβεται την ιστορία αυτού του θρυλικού, πλέον, κουρείου και μεγαλώνει την πελατεία του, μέρα με τη μέρα. Απόδειξη τα μηνύματα που μου στέλνουν πελάτες και μου γράφουν «θέλουμε τον Σταύρο τώρα, δεν θέλουμε εσένα!», χαχαχα, άρα αντιλαμβάνεσαι ότι πρόκειται για εξαιρετικό χαρακτήρα.

Για να επανέλθω στον Μιχάλη, έχει άλλη αύρα. Αν και στην αρχή με δυσκόλεψε πολύ, έχουμε βρει πλέον τις ισορροπίες μας. Είναι άνθρωπος που τον ρωτάς “τι βλέπεις, Μιχάλη;” και σου απαντά “όλα καλά, κύριε Βασίλη, όλα καλά θα πάνε”. Εμένα αυτό με ηρεμεί και μου αρέσει πολύ. Με ρωτάς γιατί δεν το είχα ξανακάνει με κάποιον άλλο από τους υπαλλήλους μου… Με αυτούς που πάντα με κρεμάγανε στις γιορτές και μετά έπρεπε να εξυπηρετώ ως τις 11 το βράδυ και τα δικά τους ραντεβού; Αυτούς που ενώ χρειαζόμουν βοήθεια όταν έφτιαχνα την Κολοκοτρώνη και έλειπα από το μαγαζί, με έβριζαν στους πελάτες μου; Αυτούς που όταν η γυναίκα μου απέβαλλε, επέλεγαν εκείνη τη στιγμή να μου πουν ότι θέλουν να παραιτηθούν και να φύγουν, χωρίς να βλέπουν σε τι κατάσταση είμαι; Για να μη μιλήσουμε και για άλλους που στο ταμείο είχαν… μακριά χέρια ή εκείνους που υποτίθεται ότι είχαν κορωνοϊό και κάθονταν σπίτι αλλά έγραφαν ταυτόχρονα στο προφίλ τους “send DM for appointments”… Τέλος πάντων. Στο τέλος, όλα καλά, που λέει κι ο Μιχάλης!


Βασίλη, ποιό είναι το προφίλ των πελατών του
MMiri Ozuzo; Από άποψη ηλικίας, προέλευσης, κοινωνικού background κλπ.; ‘Εχουν οι περισσότεροι κάποια κοινά χαρακτηριστικά;

Ποτέ δεν είχαμε στενό target group  στο κουρείο μας. Είμαστε πολυπολιτισμικοί, απευθυνόμενοι σε πολλές ηλικίες και πολλά βαλάντια. Όλα καλά, δόξα τω Θεώ, σε αυτό το θέμα δεν είχαμε ποτέ παράπονο. Συνυπάρουμε με όλους. Με μπαμπάδες που φέρνουν τα παιδιά τους, με πιτσιρικάδες που έρχονται να ψωνίσουν και τα skate τους και τα streetwear τους, αλλά και με μεγαλύτερους και απαιτητικότερους, που ξέρουν όμως ότι στο δικό μας μαγαζί θα κουρευτούν με επαγγελματισμό. Όλα καλά, λοιπόν!


Μετά από όλα αυτά τα χρόνια και την πορεία που έχεις διανύσει, ποιός είναι, τελικά, για σένα ο ορισμός του πετυχημένου μπαρμπέρη;
Θα  σου απαντήσω ειλικρινά. Βλέπω κουρεματάρες… Μουσάρες… Μπαρμπέρικα-υπερπαραγωγή. Με crew από εδώ ως την Εθνική Οδό. Με διαφημισάρες στο Instagram. Βλέπω καθηγητάρες σε σχολές, με σεμιναριάρες στο εξωτερικό… Αλλά θα σου πω ποιος είναι ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΜΠΑΡΜΠΕΡΗΣ. Πετυχημένος είσαι όταν κάνεις 10 χρόνια πράγματα και οι άλλοι σε αντιγράφουν. Όταν κουρεύεις 9 χρόνια τους πελάτες σου και κάθε φορά το κούρεμά τους γίνεται καλύτερο… Ποιος άλλος το κάνει αυτό; Να είσαι αυτός που πηγαίνει πρώτος το μπαρμπέρικό του στο Tattoo Convention. Να φτιάχνεις εταιρεία προϊόντων (Mandeka) από τοςυ πρώτους στην Ευρώπη. Να εξυπηρετείς πελάτη των 10 ευρώ αλλά και αυτόν των 150 ευρώ. Να αρχίζεις πρώτος τα review προϊόντων στο YouTube (Haird_only) και ξανά να σε αντιγράφουν. Να δημιουργείς το πρώτο Skateshop-Barbershop στον κόσμο, να μπορείς να λες όχι όταν πρέπει, να κάνεις ουσιαστικές επαγγελματικές κινήσεις και όχι να πετάς φωτοβολίδες ενθουσιασμού… Να ανακαλύπτεις την Uppercut όταν ήταν σκόμη στην Αυστραλία. Να σου στέλνει η Reuzel να δοκιμάσεις προϊόντα της πριν καν λανσαριστούν. Να πηγαίνεις σε έκθεση στην Αγγλία και οι συνάδελφοι να σε σέβονται και να κάθεσαι να μιλάς μαζί τους για το World Barber movement. Να δουλεύεις σκληρά, 10 χρόνια, κάθε μέρα!


Θα σε ρωτούσα και για το εξωτερικό, με πρόλαβες. Είναι γνωστό ότι έχεις ιδιαίτερη επαφή (και αναγνωρισιμότητα) και εκτός συνόρων. Μίλησέ μας λίγο παραπάνω για αυτό.
Ό,τι είπα παραπάνω, πάνω κάτω. Πηγαίνω στο εξωτερικό και επισκέπτομαι κουρεία για να κουρευτώ και να συναντήσω και άλλους μπαρμπέρηδες από άλλες χώρες, και με αναγνωρίζουν. Μπαίνουμε στο χώρο και η γυναίκα μου μένει κάγκελο! Μου στέλνουν προσκλήσεις Ευρωπαίοι διανομείς προϊόντων, να τους συναντήσω. Στις εκθέσεις με γνωρίζουν με το μικρό μου όνομα ιδιοκτήτες μεγάλων brands και συνάδελφοι που διατηρούν αλυσίδες με 10 barbershops. Κι  εδώ στην Ελλάδα συμβαίνουν τα ακριβώς αντίθετα… Ειλικρινά, έχω σταματήσει πια να συζητάω με οποιονδήποτε ‘Ελληνα ή ελληνική εταιρεία με πλησιάζει επαγγελματικά. Και σε αυτό το θέμα, οι ‘Ελληνες κρύβουμε απίστευτη εγωπάθεια…


Πώς οραματίζεσαι τον εαυτό σου, που φαντάζεσαι να βρίσκεσαι στο (κοντινό ή μακρινό) μέλλον; Υπάρχουν πράγματα που επιθυμείς και δεν έχεις ακόμη πραγματοποιήσει; Με λίγες λέξεις, ποιά είναι η φιλοσοφία ζωής που έχεις διαμορφώσει πια, ως επαγγελματίας αλλά και εσωτερικά, ως άνθρωπος…
Μια και με ρωτάς, και για το κλείσιμο της κουβέντας, θα σου απαντήσω σκληρά… #Σκληρά_Μόνο, όπως λέμε 10 χρόνια τώρα. Είμαι Κριάρι με ωροσκόπο Λέοντα. Έχω μεγαλώσει με το mentality του Michael Jordan. Είμαι πάρα πολύ ανταγωνιστικός. Επίσης, αν μπει κάτι στο μυαλό μου, σίγουρα θα καταφέρω να το πραγματοποιήσω. Οτιδήποτε είναι αυτό! Παρακολουθώ από μικρό παιδί οποιονδήποτε νέο πρωτοπόρο δω στη μουσική, στην κατασκευή, στη μόδα, στο design ή όπου αλλού εμφανίζεται κάτι καινούργιο. Όλους αυτούς τους ανθρώπους τους θαυμάζω ειλικρινά και παρατηρώ τις δημιουργίες τους σαν παιδάκι, με το στόμα ανοιχτό, όλο θαυμασμό. Άρχισα να μαθαίνω Ισπανικά και βιολί. Εκστασιάζομαι με τη δημιουργικότητα, όπου κι αν τη συναντήσω. Ακόμη διαβάζω οποιονδήποτε συγγραφέα πέφτει στα χέρια μου. Θεωρώ τον εαυτό μου Δημιουργό. Αισθάνομαι Artistic Creator. Δεν με θεωρώ έναν ακόμη κουρέα. Είμαι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό…

Στο δρόμο θα νοιαστώ για αυτόν που θα δω να ψάχνει στα σκουπίδια και θα πάω να του αγοράσω 2 τσάντες πράγματα από το μανάβικο να του τις δώσω. Είμαι αυτός που νοιάζεται για όλα. Επηρεάζω όσο μπορώ το δικό μου μερίδιο στη λειτουργία του σύμπαντος. Δεν αδιαφορώ για τίποτα. Βλέπω και γεννάω ιδέες συνεχώς. Πριν 2 χρόνια, μου μπήκε στο μυαλό να επικοινωνήσω με τον διασημότερο ιδιοκτήτη εστιατορίου sushi με αστέρια Michelin στο Τόκιο, για να μου πει πώς καταφέρνει να είναι ο καλύτερος. Και το έκανα!

Σε 5 χρόνια από σήμερα θέλω να είμαι Εργάτης – Δημιουργός – Artistic Creator σε μια αποθήκη-βιοτεχνία χειρονακτικών δημιουργιών. Όλα αυτά που ζήτησα και φαντάστηκα τα έχω ήδη δίπλα μου. Όπως και να’ χει, αισθάνομαι “ο πρώτος κουρέας στην Ελλάδα”, όπως έλεγε κι ο Ηρακλάρας μου όταν ήταν μικρός και πηγαίναμε να φάμε οπότε μας ζητούσαν το όνομα της κράτησης κι εκείνος απαντούσε “ο μπαμπάς μου είναι ο πρώτος κουρέας της Ελλάδας”… Αυτό είναι το δικό μου legacy. Η ζωή μου!

 

 

 

 

Written by The B.Mag