FLASHBACK: Εμπειρία ζωής

10 ετών. Κυριακή πρωί. Όχι μια τυχαία όμως μέρα. Πανελλήνιος Διαγωνισμός Κομμωτών Ελλάδος. Λαμβάνει μέρος ο πατέρας μου…

 Από τον Αντώνη Ριζόπουλο

 

 

Έχει περάσει ένας χρόνος όπου σχεδόν κάθε βράδυ μετά το κλείσιμο του μαγαζιού έχει προπόνηση. 35-40 συμμετοχές από όλη την Ελλάδα. Το show της χρονιάς. Οι μεγάλες εταιρίες να ετοιμάζουν να δείξουν το απόγευμα μόδα. Να έρχεται κόσμος από όλα τα μέρη.

Διαγωνισμός και show στο ίδιο και μοναδικό main stage.

Ξενοδοχείο HILTON στην κύρια αίθουσα. Από το πρωί 500 με 1.000 άτομα να παρακολουθούν τον διαγωνισμό για να θαυμάσουν, για να «κλέψουν» μια τεχνική.

Και το βράδυ 2.500 με 3.000 άτομα να παρακολουθούν τις βραβεύσεις και τη μόδα. Όλα αυτά πάνω σε ένα πολύ μεγάλο πλατό, με τον κόσμο από κάτω να «εισπράττει» όλα αυτά για τα οποία ήρθε.

Να πούμε εδώ ότι από τις 7 το πρωί της Κυριακής η επιτροπή ήταν κλεισμένη σε δωμάτια στο ξενοδοχείο μέχρι την ώρα της βαθμολόγησης (κινητά δεν υπήρχαν), για να διασφαλιστεί όσο το δυνατόν (και εκεί δεν τα κατάφερναν πάντα) η δίκαιη βαθμολόγηση των αγωνιζομένων.

Εγώ, πιτσιρικάς, καθόμουν στις καρέκλες και έβλεπα πάνω στο πλατό όλη αυτή την διαδικασία. Ήταν ο λόγος που έγινα κομμωτής. Έλεγα πως θέλω να ανέβω εκεί και να δουλέψω σαν τους άλλους. Και το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα σε μόλις 10 χρόνια.

20 ετών ήμουν μέλος μιας ομάδας νέων κομμωτών της ομοσπονδίας  και με την καθοδήγηση ενός σπουδαίου δασκάλου που είχα την τύχη να γνωρίσω, του Μάριου Κανταρέλου, ανεβήκαμε στο πλατό του HILTON.

Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι πως και οι θεατές και όσοι ήταν στο πλατό έπαιρναν αξία ο ένας από τον άλλον.

Και φτάνουμε στα τελευταία χρόνια, όπου ο διαγωνισμός γίνεται στο τέλος του διαδρόμου ή σε κάποιο απομονωμένο μέρος με τους θεατές περαστικούς και όρθιους κάποια χρονιά και δίπλα στις τουαλέτες. Θα τολμούσα να το πω θλιβερό θέαμα και πάρα μα πάρα πολύ άδικο για όλους τους διαγωνιζόμενους που τους κόπους μιας ή και παραπάνω χρονιάς τους «παίζουν» σε 2ώρες.

Δυστυχώς έτσι δεν παίρνουν αξία οι διαγωνιζόμενοι, αλλά και ο ίδιος μας ο κλάδος. Στα παιδιά που θέλουν να γίνουν κομμωτές πρέπει να τούς μάθουμε να είναι υπερήφανοι για το επάγγελμα που θα επιλέξουν και ο Διαγωνισμός πρέπει να είναι το καμάρι του κάθε διαγωνιζόμενου και όχι μια διαδικαστικού χαρακτήρα λειτουργία.

Θα πει κανείς «γνώμη σου». Και θα απαντήσω ότι μόνο όποιος έχει περάσει αυτή την διαδικασία μπορεί να καταλάβει τι αποκομίζει για την υπόλοιπη κομμωτική ζωή του.

Επειδή το παρόν άρθρο γράφτηκε πριν τον φετινό διαγωνισμό ελπίζω και πιστεύω κάτι να αρχίσει να αλλάζει από το 2021.

Το συνεχές και συστηματικό training είναι το συστατικό της επιτυχίας.

 

ΥΓ 1: Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο που μου άφησε προίκα ο πατέρας μου.

ΥΓ 2: Όλοι κάποια στιγμή πρέπει να λάβουμε μέρος σε έναν διαγωνισμό. Τα οφέλη ακόμα και της τελευταίας θέσης είναι μοναδικά!

 

 

 

Written by The B.Mag