SPOTTED: Πάνος Γιαννακόπουλος – Με τα μάτια Πάνω

Ο Πάνος Γιαννακόπουλος είναι ο φωτογράφος που δεν θέλεις μόνο να σε φωτογραφήσει, αλλά περισσότερο θέλεις να κάτσεις μαζί του στο στούντιο, αραχτοί στον καναπέ, για να τον ακούς να σου λέει ιστορίες από τα ταξίδια του και να σε παρασύρει στον απλό και αυθεντικό τρόπο ζωής του.

ΑΠΟ ΤΗ ΔΩΡΑ ΜΑΣΤΟΡΑ

 

Είναι ασταμάτητος. Δουλεύει σαν τρελός, αλλάζει σπίτια με τρομερή συχνότητα, αγαπά να ταξιδεύει και να ανακαλύπτει. Τον Πάνο τον αγαπούν όλοι γιατί όλοι αγαπούν την αμεσότητα και την αλήθεια του. Η συζήτηση μαζί του ήταν παραπάνω από απολαυστική:

 

Πάνο ποιος είσαι και τι κάνεις σε αυτή την πόλη;
Η αλήθεια είναι ότι ανακαλύπτω ακόμη αυτή την πόλη. Έχει τόσα εκατομμύρια πράγματα να κάνεις που δύσκολα προφταίνεις. Επίσης, μία μαλώνω μαζί της και μία την αγαπάω. Η σχέση μας είναι περίεργη. Όταν βαριέμαι, φεύγω απ’ αυτήν και ταξιδεύω σε άλλες αγαπημένες πόλεις και όταν κουράζομαι και από αυτές, ξαναγυρίζω πίσω. Το ίδιο κάνω και με τον σκύλο μου και με τους ανθρώπους της ζωής μου. Νομίζω ότι αυτό είναι το αλατοπίπερο μιας σχέσης και με την Αθήνα διατηρώ μια στενή σχέση. Ποιος είμαι; Για τους φίλους μου είμαι, σίγουρα, ο Πανούλης, για τους ανθρώπους του χώρου είμαι ο Panos G., κάτι που μου έχει μείνει από το twitter. Για μένα δεν ξέρω ποιος είμαι. Ξέρω τι είμαι για τους άλλους και μου αρκεί αυτό. Όπως ψάχνω και την Αθήνα και τα πράγματα που αγαπώ, έτσι ακόμα ψάχνω τον εαυτό μου.


Ποιο είναι το αγαπημένο σου street food και ποιο εστιατόριο περιμένεις να ανοίξει πως και πως;
Γαστρονομικά είμαι σκράπας. Σίγουρα δεν μου αρέσουν οι γκουρμεδιές. Βασικά, να το διατυπώσω διαφορετικά. Γαστρονομικά, δεν ξέρω και πολλά γιατί έχω μεγαλώσει σε ένα σπίτι με Πολίτισσες γιαγιάδες και παραμυθένιο, γιαγιαδίστικο φαγητό, οπότε αυτό με έκανε να αγαπήσω πολύ ό,τι έχει να κάνει με ελληνική, μεσογειακή και πολίτικη κουζίνα. Σίγουρα, μου αρέσουν τα πολύ λιπαρά φαγητά και σίγουρα δεν μπορώ τις ανάμικτες γεύσεις. Στο σύγχρονο street food, στο κοτόπουλο μπορεί να σου κοτσάρουν ένα δαμάσκηνο και στο χοιρινό ένα πορτοκάλι. Ε, όχι. Το πορτοκάλι θα το πιω σε χυμό και το δαμάσκηνο θα το φάω όταν έχω δυσκοιλιότητα. Παρόλα αυτά, επειδή έχω κάνει πολλά ταξίδια στο εξωτερικό, έχω καταλάβει ορισμένα πράγματα. Την σπουδαιότητα του street food, για παράδειγμα, την κατάλαβα όταν ταξίδεψα στο Βιετνάμ. Εκεί πήγαινες από πάγκο σε πάγκο, που ήταν στημένος ο ένας δίπλα στον άλλον, και απολάμβανες ό,τι διαφορετικό είχε ο καθένας να σου προσφέρει. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι γαστρονομικά είμαι λίγο από lifo και λίγο από Βαλλάτο. Μου αρέσουν τα ουζερί και τσιπουράδικα, όμως. Θα πάω στον Πειραιά, δίπλα στη ναυτική λέσχη να φάω τις γαρίδες μου και θα πάω στα Λεγρενά, στον Θόδωρα και την Ελένη να φάω μύδια φανταστικά. Μου αρέσουν οι ταβερνοτσιπουροχιπστερογκουρμεδιές!

Ποια είναι τα αγαπημένα ρούχα της ντουλάπας σου και ποια ρούχα θα έβαζες στον σάκο για να φύγεις ένα ταξίδι;
Στα ταξίδια μου, στις διακοπές που κάνω στη μέση του πουθενά παίρνω λίγα ρούχα που τα φοράω για πολύ καιρό. Συνήθως, κυκλοφορώ γυμνός ανάμεσα σε άλλους γυμνούς, καθώς οι άνθρωποι ζουν εκεί λίγο πρωτόγονα ακόμα. Τα πιο καλά μου ρούχα είναι ένα μαύρο T-shirt και ένα μαύρο jean και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα όταν πρέπει να πάω σε ένα πιο επίσημο ραντεβού. Κάποια στιγμή στην Αμερική, ένας δάσκαλος μου στην φωτογραφία, μου είχε πει πως για να σε παίρνουν πιο σοβαρά οι άνθρωποι στα ραντεβού, θα πρέπει να φοράς μαύρα ρούχα. Αυτό κάπως έσκασε στην ψυχούλα μου και το υιοθέτησα. Από την άλλη, ένας άλλος άνθρωπος ο οποίος είχε επιζήσει από το Άουσβιτς και τον φωτογράφισα, μου είχε πει να μην φοράω μαύρα ρούχα γιατί είναι τα ρούχα των SS και να προτιμώ μόνο χρώματα για να ζωντανέψει η ζωή μας. Οπότε, είμαι στην μετάβαση που περνάω από το μαύρο στο χρώμα, μπορεί να είναι αυτό και γηρατειά, δεν ξέρω.

Σου αρέσουν τα μπαρμπέρικα νέας γενιάς;
Αισθητικά μου αρέσουν τα μπαρμπέρικα από την άλλη νευριάζω που έχουν γίνει τόσα πολλά και έχει γεμίσει ο κόσμος μπαρμπέρικα. Δεν μου αρέσει που έχει γίνει μόδα το barbering. Κάποια μίνιμαλ, αφαιρετικά τα προτιμώ. Αντίθετα, εκείνα με ψευτοαμερικάνικο στυλ, που πάνε να το παίξουν κάτι αντιγράφοντας τα μπαρμπέρικα που υπάρχουν στην Route 66 στην Αριζόνα ενώ δεν ξέρουν καν τι κάνουν και τι σκέφτονται, δεν μου αρέσουν καθόλου.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου μπαρμπέρικο; Ποιος σε κουρεύει και ποιος σε ξυρίζει;
Ξυρίζομαι μόνος μου και με φοβερή ντροπή γιατί δεν ξέρω να ξυρίζομαι και δεν έχω και φοβερές τρίχες. Με κουρεύει η φίλη μου, η μπαρμπέρισσσα Κατερίνα που την είχα γνωρίσει σε ένα μπαρμπέρικο στο Παγκράτι και ανήκει σε εκείνα τα παιδιά που τα παράτησαν όλα και πήγαν στην επαρχία για βρουν ποιότητα ζωής. Η Κατερίνα, λοιπόν, πήγε στο Ναύπλιο. Κάθε φορά που έρχεται στην Αθήνα, της λέω και έρχεται σπίτι για κούρεμα. Διαφορετικά, όλο και κάποιος που μπαίνει στο στούντιο μου ρίχνει ένα κούρεμα. Τους λέω «πάρτα μου λίγο», εκείνοι μου τα παίρνουν και γίνεται δουλίτσα. Δεν έχω καμιά εμμονή με τα μαλλιά μου. Άσε που το ένα μου μάτι είναι πιο πάνω από το άλλο. Στις φωτογραφίες σμίγω τα φρύδια μου για να ισορροπούν. Άστα.

Θα άφηνες μια γυναίκα να σε ξυρίσει και κάτω από ποιες συνθήκες;
Θα άφηνα τον οποιοδήποτε να μου ξυρίσει το πρόσωπο. Μια γυναίκα, θα ήθελα να με ξυρίσει, μετά να μου δώσει μια αγκαλιά για ένα λεπτό και μετά να κοιμηθώ, γιατί ενώ μου αρέσουν οι αγκαλιές δεν τις αντέχω για ώρα. Επειδή, όμως, θα ήθελα να περάσω ένα μήνυμα, δε θα άφηνα ποτέ να με ξυρίσει μια φασίστρια, μια βιαστής ψυχών και ζώων ή μία πλαστική γυναίκα γιατί μάλλον θα με ξύριζε πλαστικά μία γυναίκα που είναι τίγκα στα νήματα και τις σιλικόνες.

Γιατί σε αγαπούν τόσο οι επώνυμοι; Τι κάνεις;
Θα σου πω γιατί το έχω σκεφτεί. Ξέρεις τι συμβαίνει; Δεν εντυπωσιάζομαι και αυτό είναι που τους αρέσει. Ακόμα και όταν είχα φωτογραφήσει την Πάμελα Άντερσον που ήταν ένα πρότυπο για την γενιά μου, γιατί με Πάμελα και Μάικλ Τζόρνταν μεγάλωσα, δεν έδειξα ότι εντυπωσιάστηκα. Όποιον έχω μπροστά μου από τον πρωτοεμφανιζόμενο μέχρι τον πιο φτασμένο, συμπεριφέρομαι με τον ίδιο τρόπο και δεν αντιμετωπίζω κανέναν άνθρωπο λες και είναι εξωγήινος. Και να σου πω και κάτι ακόμη; Δεν ξέρω αν έχω ταλέντο ή όχι, αλλά την ιδρώνω την φανέλα. Προσπαθώ για την δουλειά μου. Σε όλους δίνω την σημασία που πρέπει.


Ως φωτογράφος τι πιστεύεις ότι κάνει ένα πρόσωπο ενδιαφέρον;
Η ψυχούλα του είναι που το κάνει ενδιαφέρον. Υπάρχουν καλλονές που τρελαίνεσαι όταν τις βλέπεις και βγαίνουν πολύ άσχημες στον φακό και δεν φταίει γι’ αυτό η φωτογένεια τους. Είναι τι αποπνέει η ψυχή του καθενός. Μπορείς να φωτογραφήσεις έναν άνθρωπο όταν του συμβαίνει κάτι δύσκολο και να βγει εντελώς διαφορετικός από κάποια άλλη στιγμή που πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Το καλό βλέμμα κάνει και την φωτογραφία καλή. Και έτσι είναι όλοι οι άνθρωποι. Πρέπει να είσαι πολύ αδιάστακτος για να μην σε επηρεάζουν τα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή σου.

Κυλάνε οι σχέσεις με τους γύρω μας; Υπάρχει επικοινωνία; Τι δυσκολεύει τις σχέσεις;
Σίγουρα οι σχέσεις με τους γύρω μας είναι δύσκολες. Από την άλλη σκεφτόμουν πως όταν ήμουν διακοπές στην Σέριφο και τριγυρνούσα γυμνός κάτω από τα αλμυρίκια, τρώγοντας ροδάκινα για ενάμιση μήνα το καλοκαίρι, γνώρισα πολλούς αξιόλογους ανθρώπους γυναίκες, αγόρια, σκυλιά και φυτά και κτίστηκαν αληθινές σχέσεις. Οπότε, επικοινωνία υπήρχε. Μπορεί να έχει αλλάξει ο τρόπος και τα μέσα επικοινωνίας αλλά πάντα βρίσκεται τρόπος. Σαν δάσκαλος στη σχολή, επικοινωνώ μια χαρά με τους μαθητές μου, τόσο από κοντά όσο και από απόσταση. Άσε που έχω μάθει καινούριες λέξεις όπως γκριντζάρω, έπαθα τζότζο, φλεξάρω, που είναι μέσα στον κώδικα επικοινωνίας του σήμερα.
Βέβαια, θα ήθελα να είναι διαφορετική, καλύτερη η επικοινωνία και να μπορούσαμε να γυρίσουμε στα παιδικά και ανέμελα παιδικά μας χρόνια που ήταν αλλιώς τα πράγματα. Σήμερα, έχουν γίνει όλα πιο περίπλοκα. Υπάρχουν τα σόσιαλ, υπάρχουν νέοι κανόνες και ένας ατελείωτος συντηρητισμός. Δεν είναι τυχαίο πως πέρυσι απαγορεύτηκε το ωμό κρέας στη σκηνή του θεάτρου για να μη περάσουν και καλά λάθος μηνύματα, ούτε πως λογοκρίνεται ένας ηθοποιός που βγαίνει γυμνός στην τηλεόραση. Όσο περνάνε τα χρόνια, γινόμαστε όλο και πιο πουριτανοί.
Επιπλέον, στις συνθήκες που ζούμε, για την έλλειψη επικοινωνίας, φταίει και η αβεβαιότητα που έχουμε για το μέλλον. Όταν δεν ξέρεις τι θα γίνει στο άμεσο μέλλον, το τελευταίο που σε απασχολεί είναι η επικοινωνία.

Πως επιλέγεις τα σπίτια που μένεις;
Μου αρέσει να αλλάζω σπίτια. Κάθε φορά που τραβάω ένα προσωπικό ζόρι ή έχω βαρεθεί ή έχω μαυρίλα και θέλω ένα νέο παράθυρο στη ζωή μου και έναν καινούριο κύκλο, μετακομίζω. Μπορεί αυτό να γίνεται συχνά, μπορεί και όχι. Θέλω τα σπίτια μου να έχουν φως. Μου αρέσει το φως, μου αρέσει να με ξυπνάει ο ήλιος. Το φως μου δίνει ενέργεια και ζωή. Είμαι άνθρωπος της μέρας. Επίσης, μου αρέσει να έχω απλωσιά από το παράθυρό μου. Θα ήθελα να μου αρέσει να μένω στα προάστια. Και επειδή μένω στο κέντρο για να είμαι κοντά στο στούντιο, πάλι ψάχνω σπίτια που να μου προσφέρουν αυτή την ανοιχτωσιά και να μην νιώθω ότι είμαι μέσα στο μπετόν.

Ποιο είναι το τραγούδι που θα έβαζες σε αυτή την πόλη;
Θα έβαζα το Αθήνα των Polkar σε στίχους και φωνή του Γιώργου Παπαγεωργίου που είναι φιλαράκι. Οι Polkar είναι μπαντάρα, κάνουν την φάση τους και το τραγούδι βγήκε στην προηγούμενη καραντίνα και ταιριάζει ταμάμ στην πόλη. Αν με ρωτάς τι ακόμη θα υπήρχε σε αυτή την κασέτα αυτής της πόλης, θα είχε σίγουρα Μαρίνα Ρίζου, Φοίβο Δεληβοριά αλλά και άλλους τραγουδοποιούς που τους θαυμάζω και εκτιμώ αυτό που κάνουν. Υποκλίνομαι και συγκινούμαι βαθιά με το ταλέντο τους.

Τι καλό νιώθεις ότι σου έμεινε από την πανδημία;
Το μόνο καλό που μου έμεινε είναι ότι ξέρω πια τι δεν θέλω να ξαναζήσω. Είδα μια πλευρά της ζωής που δεν είχα δει, την γνώρισα και ξέρω ότι δεν την θέλω. Ούτε κάθισα, ούτε ηρέμησα, ούτε σκέφτηκα μέσα στο lockdown. Δεν τον έζησα καθόλου ωραία αυτόν τον περιορισμό.


Τα σχέδια σου για το μέλλον.
Έχω ένα από τα μεγαλύτερα στούντιο της Αθήνας που πηγαίνει σφαίρα, έχω πελάτες φίλους, έχω γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ στην Αφρική και στην Κάρπαθο που είναι καλογυρισμένο και είμαι στην φάση που ψάχνω χορηγούς για να το επικοινωνήσω και έχω ένα ταξίδι που δεν έγινε πέρυσι και θα ήθελα κάποια στιγμή να το κάνω, το οποίο αφορούσε την διαμονή μου με μια φυλή κυνηγών στη Μογγολία, σε χαμηλές θερμοκρασίες, 40 υπό το μηδέν, και έντονες καταστάσεις. Ελπίζω του χρόνου τέτοια εποχή, να έχω κάνει ήδη δυο ταξίδια απ’ αυτά που ήθελα και έχω στερηθεί.

 

 

 

Written by The B.Mag