SPOTTED: Βαγγέλης Αλεξανδρής – Το ελεύθερο σενάριο μιας αυτοσχέδιας διαδρομής

Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής υποδύεται τον λαϊκό και μάγκα Κυριάκο στις Άγριες Μέλισσες, αλλά καταφέρνει και ξεγλιστράει από τον ρόλο του, καθημερινά, βάζοντας στην ζωή του τα δικά του όρια. Ποια όρια; Τα όρια που δεν υπάρχουν όρια γιατί υπάρχει μόνο ελευθερία και απέραντες δόσεις αγάπης.

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟ

 

Τον Βαγγέλη τον ξέρω χρόνια και αυτό που έχω πάντα να θυμάμαι απ’ αυτόν είναι η καλοσύνη, η αυθεντικότητά και η θετικότητα του. Ίσως και αυτή να είναι μία από τις πιο μεγάλες επιτυχίες της ζωής του:

Βαγγέλη, ποιος είσαι και τι κάνεις σ αυτή την πόλη;
Είμαι ηθοποιός, συμμετέχω στη σειρά του ΑΝΤ1 «Άγριες Μέλισσες» ως Κυριάκος και στην παρούσα φάση, αυτό που μ’ ευχαριστεί να κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο, είναι οι βόλτες με τη γυναίκα μου και το νεογέννητο παιδί μας στο Πεδίον του Άρεως. Φυσικά, δεν λείπουν και οι αξιολάτρευτες βόλτες με τη σύζυγο μου στην ιστορική πλευρά της πόλης, στην Ακρόπολη, το Θησείο και το Μοναστηράκι.

Τα πρώτα χρόνια ως ηθοποιός είχες αφοσιωθεί στο θέατρο και μάλιστα με παραστάσεις που είχαν μεγάλη απήχηση. Την τηλεόραση την περιφρονούσες ή απλώς δεν είχε τύχει μια πρόταση που θα κέρδιζε το ενδιαφέρον σου;
Κατ’ αρχάς, πέρα από το θέατρο, έκανα και κινηματογράφο. Ήμουν στην ομάδα θεάτρου δρόμου Έλιξ του Νίκου Χατζηπαππά, όπου γυρνούσαμε τα φεστιβάλ του κόσμου. Εκείνη την εποχή έγραφα και ηλεκτρονική μουσική και γενικά ήμουν πολύ δραστήριος και σε πολλά άλλα πράγματα εκτός θεάτρου. Τηλεόραση έκανα αρκετά γρήγορα, μετά την Σχολή, συμμετέχοντας σε κάποια αυτοτελή επεισόδια σε σειρές όπως το «Σε Είδα» και «Αληθινοί Έρωτες», όπου πρωταγωνιστούσα. Μετά και για αρκετά χρόνια, η τηλεόραση δεν είχε κάτι που να μ’ ενδιαφέρει πραγματικά, οπότε στράφηκα περισσότερο στο θέατρο και την συγγραφή. Το 2012 κάναμε το θεατρικό έργο «Τα Επτά Μπισκότα». Όταν, όμως, μου έγινε η πρόταση για τις «Άγριες Μέλισσες», δεν μπόρεσα να αρνηθώ γιατί ήταν κάτι που πίστεψα από την πρώτη στιγμή και δέχτηκα με μεγάλη χαρά. Είναι πολύ σημαντικό που μετά από πολλά χρόνια βγήκε μια σειρά που έχει κάτι να πει.

Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να παρατήσεις την ηθοποιία; Κι αν ναι, για ποιο λόγο;
Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν σκέφτηκα να την αφήσω. Αντιθέτως, ήθελα όλο και πιο πολύ ν ‘ασχολούμαι με το θέατρο. Γι’ αυτό ασχολήθηκα και με την συγγραφή. Βέβαια, κατά καιρούς αναγκαζόμουν να δουλεύω κι αλλού για να επιβιώσω. Τώρα που το σκέφτομαι, η μόνη στιγμή που μου πέρασε από το μυαλό να φύγω ή να κάνω κάτι άλλο, ήταν τον προηγούμενο χρόνο, όταν έμαθα ότι περιμένουμε να γεννηθεί ο γιος μας. Ήταν η μόνη φορά που είπα ότι αν δε μου αρέσει η παράσταση και δε μου αποφέρει χρήματα για την οικογένεια, θα έκανα κάτι άλλο. Ποτέ όμως δε θα το παρατούσα εντελώς. Έστω και σαν χόμπι θα το είχα στη ζωή μου.

Τον τελευταίο χρόνο έγινες γνωστός στο ευρύ κοινό με την τηλεοπτική σειρά «Άγριες Μέλισσες». Πως σου φάνηκε αυτή η ξαφνική αναγνωρισιμότητα;
Αν ήμουν 25 χρονών σίγουρα θα ήταν διαφορετικά. Μία μερική αναγνωρισιμότητα τη βίωσα όταν ήμουν με τους «Κλέφτες» και τον Μάκη Παπαδημητράτο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αλλά υπήρχε τότε μία φεστιβαλική διάθεση, που μόνο θετικό κι ευχάριστο ήταν. Από κει και μετά, όταν έκανα τον επίμονο κηπουρό στο «Σε Είδα», ήταν η πρώτη φορά που μπήκα στο μετρό και κάποιος είπε κάτι, κάνοντας όλα τα μάτια να στραφούν πάνω μου. Ε, τότε μου φάνηκε το «Αμπελόκηποι – Σύνταγμα», ένας αιώνας. Λίγο πολύ, όμως, αυτός είναι ο στόχος του ηθοποιού και ίσως ο ίδιος στόχος να υπάρχει σε όλα τα επαγγέλματα. Είναι μία επιβράβευση το να γίνεις αναγνωρίσιμος και να αρέσεις στον κόσμο.

Στη σειρά υποδύεσαι έναν λαϊκό χαρακτήρα, τον Κυριάκο. Υπάρχουν κοινά στοιχεία του Κυριάκου με τον εαυτό σου;
Κοίτα, μεγάλωσα κι εγώ στην επαρχία, στη Χρυσαυγή Τρικάλων, όπως και ο Κυριάκος, και είμαι κι εγώ λαϊκός άνθρωπος. Αργότερα ήρθα στην Αθήνα, στους Αμπελόκηπους, σε μια ροκ συνοικία. Έχουμε κοινά. Μόνο που εγώ δεν είμαι τόσο άξεστος και δεν κοροϊδεύω τη σύντροφό μου. Η εποχή του Κυριάκου βέβαια ήταν άλλη. Και τότε, ειδικά στις επαρχίες, έκαναν οικογένεια από μικροί. Εγώ σώθηκα όταν ήρθα στην Αθήνα και ταξίδεψα σε μερικές χώρες γνωρίζοντας πολιτισμούς κι αποκτώντας άλλη αντίληψη.

Καθημερινή σειρά, απαιτητικά συνεχή γυρίσματα. Πόσο εύκολο είναι για σένα να ζεις τη μισή μέρα ως Κυριάκος και την άλλη μισή ως Βαγγέλης;
Πράγματι, οι απαιτήσεις της σειράς είναι πολύ μεγάλες. Πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος και ολοκληρωτικά εκεί. Πρέπει να βγαίνουν γυρίσματα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, με την έννοια ότι πολλές φορές αναγκάζεσαι να κάνεις ενστικτώδη αυτοσχεδιασμό, προκειμένου να συνεχίσεις. Στην καθημερινότητά μας όλοι έχουμε πολλές ευκαιρίες και πολλές οπτικές για την κάθε διάσταση των πραγμάτων που ζούμε. Βέβαια, πιστεύω οτι πάντα τον χαρακτήρα που υποδύεσαι, τον κουβαλάς μαζί σου. Θυμάμαι όταν ήμουν στην παράσταση «Καγκουρώ» του Βασίλη Κατσινοκούρη, που ακόμη και οι φίλοι μου με έβλεπαν και τρόμαζαν. Σε καμία δουλειά δεν έχεις την απόλυτη δυνατότητα να τα αφήσεις όλα πίσω κλείνοντας την πόρτα. Πόσο μάλλον όταν υποδύεσαι έναν άλλον χαρακτήρα. Όσο πιο πολλά κοινά στοιχεία έχεις μ’ αυτόν τον χαρακτήρα, τόσο πιο τυχερός είσαι. Εγώ συζώ με τον Κυριάκο, αλλά τον έχω σε μία απόσταση ασφαλείας.

Αν γύριζες πίσω στον χρόνο, στην εποχή που είχες τελειώσει μόλις τη σχολή, θα έβλεπες έναν Βαγγέλη πιο ενθουσιασμένο για το μέλλον απ’ όσο είσαι τώρα; Ή έχεις καταφέρει να διατηρήσεις τον ενθουσιασμό σου ζωντανό;
Ο ενθουσιασμός μου υπάρχει ακόμα και τώρα αλλά είναι πιο μεστός απ’ ότι πριν πολλά χρόνια. Τώρα πια έχω μάθει να τον διαχειρίζομαι και να πετυχαίνω τον στόχο μου καλύτερα. Με τον καιρό έμαθα ότι δεν πρέπει ποτέ ν’ αφήνεις κάτι στη μέση της διαδρομής, όταν το θέλεις πολύ, γιατί θα το κουβαλάς πάντα μέσα σου ως ανεκπλήρωτο. Πιστεύω και θέλω να ολοκληρώνω ο,τιδήποτε πω.

Έχεις γίνει πρόσφατα πατέρας. Μπήκες κατ’ ευθείαν στο πετσί αυτού του νέου ρόλου της ζωής σου;
Το παιδί μου είναι το καλύτερο δώρο που μου δόθηκε στη ζωή μου και η μεγαλύτερη ευθύνη. Θεωρητικά έγινα πατέρας τη στιγμή που το έμαθα. Πρακτικά, όμως, από την στιγμή που το πήρα στην αγκαλιά μου.

Έχεις αγωνία για το αν θα τα καταφέρεις καλά σαν πατέρας; Πιστεύεις ότι πρέπει να έχεις κάποιο είδος προτύπου για το παιδί σου;
Δεν θεωρώ ότι υπάρχει σωστό ή λάθος όσον αφορά στο παιδί. Σίγουρα έχουμε έναν κεντρικό άξονα, κάποιες αξίες, κάποια όρια. Σίγουρα, πιστεύω οτι είναι πολύ σημαντικό να προσφέρω στο παιδί ερεθίσματα. Από κει και πέρα, το παιδί είναι ελεύθερο να διαλέξει τον δρόμο του. Αυτό που θέλω είναι να κάνει στη ζωή του αυτό που ο ίδιος επιθυμεί και τον κάνει ευτυχισμένο. Μπορώ να του δώσω όσο περισσότερα ερεθίσματα από τη δική μας ζωή και τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε. Η ελευθερία, μετά, είναι το καλύτερο αγαθό, όπως είναι και για τον καθένα μας.

Περνάς χρόνο με τον γιο σου; Φροντίζεις να υπάρχουν στιγμές μόνο με την οικογένειά σου; Σίγουρα η γυναίκα μου περνάει το μεγαλύτερο ζόρι. Να το πω αυτό. Όμως, μετά τα γυρίσματα τρέχω κατ’ ευθείαν στην παρέα τους. Είμαι ψυχή και σώματι παρών και αφιερώνω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ με τον Νικόλα μας. Γουστάρω πάρα πολύ να παίζουμε, να γελάμε, να κάνουμε βόλτες στο πάρκο, στη θάλασσα.

Υπάρχουν γύρω μας, τα τελευταία χρόνια, άπειρα βιβλία και οδηγοί για το πως μπορεί κάποιος να είναι τέλειος επαγγελματίας, ιδανικός σύντροφος, ζεν και κουλ, ακόμα κι όταν ο κόσμος καίγεται και ό,τι άλλο πάει ο νους. Τι έχεις να πεις γι αυτό το ατελείωτο κυνήγι της τελειότητας;
Ένα γνωμικό που πιστεύω είναι το ότι η τελειότητα συμβαίνει όταν υπάρχει ατέλεια. Εντάξει, ωραίο είναι να ενημερώνεσαι και να προσπαθούμε για το καλύτερο. Δε σου κρύβω ότι κι εμείς πήραμε βιβλία για το μωρό, για το πώς δεν θα ξενυχτάει και θα κοιμάται το βράδυ, για παράδειγμα. Στο βίωμα έρχεται η πραγματική γνώση, όμως. Αν δε βιώσεις κάτι δε νομίζω ότι μπορείς να το μάθεις.

Βαγγέλη, γιατί ψωνίζονται οι άνθρωποι; Πιστεύεις ότι η εμφάνιση ενός ανθρώπου επηρεάζει την άποψη που σχηματίζουν οι άλλοι γύρω του σε μεγάλο βαθμό; Επαναστάτησες ποτέ με το στυλ σου; Ναι, αυτό λέγεται εγωπάθεια και μπορεί να συμβεί στον καθέναν μας για οποιοδήποτε λόγο, για κάποιο διάστημα ή για όλη του τη ζωή. Ο πρώτος κοινωνικός ρατσισμός που υπάρχει σ’ αυτόν τον πλανήτη είναι ακριβώς αυτό. Η ομορφιά, η εξωτερική εμφάνιση. Δυστυχώς υπάρχει. Ευτυχώς, οι μάχες που δίνουν τα διάφορα κινήματα έχουν βοηθήσει όλη αυτή την κατάσταση. Προσωπικά, έχω υπάρξει πανκ, χεβιμεταλάς και έκανα πολλές ανάλογες επαναστάσεις. 11 χρονών έβαλα σκουλαρίκι. Πάντα με επηρέαζε η μουσική στο στυλ μου. Βέβαια, έχω υπάρξει και με γραβάτα δουλεύοντας στο περιοδικό Αθηνόραμα.

Ως καλλιτέχνης, νιώθεις την ανάγκη να εκφράζεις την αντίθεσή σου για τα κακώς κείμενα της εποχής ή της πολιτικής; Πιστεύεις ότι η τέχνη έχει χρέος να αφυπνίζει συνειδήσεις;
Η τέχνη και η δημιουργία έχουν χρέος στο να πάει ο κόσμος ένα βήμα παραπέρα. Δεν έχουμε πάντα την πολυτέλεια να επιλέγουμε έργα που θα αφυπνίσουν τον κόσμο, αλλά σίγουρα τα κυνηγάμε. Κι όταν μπορούμε, δημιουργούμε εμείς τις προϋποθέσεις και γι’ αυτό γράφουμε. Οι δημιουργοί σίγουρα έχουν μεγάλο βάρος. Ενώ δεν υστερούμε καθόλου στην Ελλάδα από σκηνοθέτες και ηθοποιούς, έχουμε ένα θεματάκι με τις παραγωγές, το οποίο το καταλαβαίνω. Για παράδειγμα, ο Λάνθιμος κατάφερε μόνος του να δείξει κάτι και έτσι οι ηθοποιοί του μπόρεσαν να προχωρήσουν. Έχουμε πολύ ανεβασμένο επίπεδο στον χώρο, αλλά έχουμε ανάγκη από παραγωγές.

Είμαστε ένα περιοδικό που συχνάζει στα μπαρμπέρικα. Θυμάσαι κάποιο κουρείο της παιδικής σου ηλικίας;
Βέβαια! Θυμάμαι τον κυρ Ηλία στους Αμπελόκηπους. Ένα κουρείο που υπάρχει ακόμα, αν και το χει πάρει κάποιος άλλος τώρα. Πηγαίναμε και αράζαμε εκεί και μάλιστα έχω κάνει και μεροκάματα ως βοηθός του, λίγο πριν το γυμνάσιο.

Έχεις κάποιο αγαπημένο κουρείο που είσαι πιστός χρόνια; Το ξύρισμα το απολαμβάνεις σαν διαδικασία;
Λόγω της δουλειάς, είμαι υποχρεωμένος να κουρεύομαι από την παραγωγή, για να κρατάω το συγκεκριμένο στυλ που θέλουνε. Παλιότερα πήγαινα σ’ ένα συγκεκριμένο στον Ταύρο, που με κούρευε μια φίλη μου που ήξερε ακριβώς τι θέλω. Το ξύρισμα έχει γίνει καθημερινή συνήθεια με την σειρά. Πριν από αυτό, δεν ακούμπαγα ξυραφάκι. Μόνο με τη μηχανή.

Ποιο είναι το καλύτερο σενάριο μελλοντικής ζωής που θα μπορούσες να φανταστείς για σένα; Είσαι ανατρεπτικός; Επιφυλάσσεις στον εαυτό σου εκπλήξεις;
Δεν κρύβω τίποτα από τον εαυτό μου, οπότε δεν του φυλάω εκπλήξεις. Ανατρεπτικός όμως είμαι. Έχω βρεθεί σε διάφορες καταστάσεις στη ζωή μου που χρειάστηκε να κάνω μεγάλες ανατροπές, οπότε με έχω ικανό για τα πάντα. Μπορώ να με φανταστώ με τη γυναίκα μου μετά από χρόνια σε μια παραλία και να έχουμε ένα σπίτι από πάνω ή μία καλύβα. Θα μπορούσα να περνάω εκεί κάποιους μήνες κάθε χρόνο. Μ’ αρέσει αυτό το όνειρο.

Αν ήσουν ταινία, ποια θα ήταν αυτή; Κι αν ήσουν τραγούδι, ποιο θα ήταν, αντίστοιχα;
Είναι πάρα πολλές ταινίες που είναι εξαιρετικές αλλά θα πω το «Πάρτυ» του Πίτερ Σέλερς. Αν, τώρα, ήμουν τραγούδι, θα ήμουν το “Φοβάμαι» του Παπακωνσταντίνου με στίχους του Ζουγανέλη.

 

 

 

 

Written by The B.Mag