FATHER & SON: Captain, my captain

Ο Λαυρέντης Χωραΐτης, μαζί με την σύντροφό του Klaudia, μεγαλώνουν τα τέσσερα παιδιά τους σε ένα όμορφο σπίτι στη Μεσσηνία. Εκεί, μπροστά στην θάλασσα και μέσα στους ελαιώνες, βρίσκουν το τρόπο να τους αποδεικνύουν, καθημερινά, ότι ο ορίζοντας δεν έχει όρια και τέλος.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟ

 

Ο Λαυρέντης, μετά τη γέννηση και του δεύτερου παιδιού του, μάζεψε τα μπαγκάζια της οικογένειας και κατέβηκαν να ζήσουν στη Μεσσηνία. Εκεί που τα πράγματα είναι πιο απλά, τα παιχνίδια, ατελείωτα και τα όνειρα, πηγαία και ασταμάτητα:

Λαυρέντη ποιος είσαι και πώς βρέθηκες στη Μεσσηνία;
Δύσκολη ερώτηση. Βρέθηκα στη Μεσσηνία μπας και βρω ποιος είμαι, υποθέτω. Για να το πάρω από την αρχή, γεννήθηκα και μεγάλωσα στον μεγάλο μεσσηνιακό λαδόκαμπο. Όπως καταλαβαίνεις, 10 χρόνια στην Αθήνα (σπουδές και εργασία) ήταν πάρα πολλά για ένα παιδί συντονισμένο με τη φύση. Υπάρχει όμως μια στιγμή αφύπνισης πάντα, όπου ξέρεις τι ακριβώς θέλεις να κάνεις. Η δική μου ήταν όταν γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος. Τότε άρχισα να σκέφτομαι την επιστροφή μου. Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος μέχρι να γεννηθεί ο δεύτερος (το ομολογώ, μου άρεσε πολύ το κορίτσι μου) και αυτός ο τύπος ήταν ο καταλύτης για να εγκατασταθούμε μόνιμα στο λαδόκαμπο.

Τρία αγόρια και ένα κορίτσι. Ήθελες πάντα να κάνεις τόσα πολλά παιδιά;
Εκ των υστέρων υποθέτω πως ήθελα. Ήμουν πάντα της άποψης πως το σημαντικότερο εφόδιο που μπορείς να δώσεις σε ένα παιδί είναι η αλληλεγγύη. Και όταν υπάρχουν πολλά αδέλφια αυτό γίνεται βίωμα.

Ποια σχέση είναι πιο εύκολη; Με τα αγόρια ή το κορίτσι; Υπάρχει η αδυναμία του πατέρα στην κόρη;
Η σχέση με τα αγόρια είναι πιο άμεση. Μπορούμε να μιλάμε σαν φίλοι, να βλέπουμε ταινίες που μας αρέσουν, να παίζουμε μαζί playstation ή να κάνουμε αλητείες με τα ποδήλατα. Και όλα αυτά καταλήγουν σε μια πρόταση: Άλλο πράγμα το κορίτσι. Ο γιος μου θα έρθει να μου πει ένα ανέκδοτο για να γελάσουμε και να έρθουμε κοντά. Η κόρη μου θα με κοιτάξει στα μάτια και θα κρατήσει το πρόσωπό μου στα χέρια της όταν θα μου λέει “σ’ αγαπώ”. Είμαι άπληστος. Τα θέλω όλα!

Τα παιδιά σου μεγαλώνουν μέσα στην φύση. Έχουν κατοικίδια, μποστάνι και θάλασσα μια ανάσα από το σπίτι. Πόσο θεωρείς ότι βοηθάει αυτό στο χτίσιμο της προσωπικότητας και του χαρακτήρα τους;
Νομίζω ότι βοηθάει περισσότερο από κάθε γονεϊκή καθοδήγηση. Η απλή και γεμάτη ζωή που έχουμε εδώ μπορεί να τους διδάξει τί είναι σημαντικό και τι όχι. Δε ζούμε αποκλεισμένοι από τον κόσμο αλλά το να βλέπεις τον ήλιο κάθε απόγευμα να βυθίζεται στη θάλασσα είναι μια ανεκτίμητη πολυτέλεια που σε καθορίζει. Εγώ έτσι έμαθα να ορίζω τον εαυτό μου. Μπροστά στον ορίζοντα.

Σε έχει αγχώσει ποτέ ο ρόλος του πατέρα; Ήταν κάτι για το οποίο χρειάστηκες να αλλάξεις κάποια πράγματα στις συνήθειες ή τον χαρακτήρα σου;
Θυμάμαι τη στιγμή της γέννας, της κάθε μας γέννας. Ήμασταν στο δωμάτιο του τοκετού εγώ, η Klaudia, ο γιατρός και η μαία. Υπήρξε μία στιγμή όπου από τέσσερις άνθρωποι στο δωμάτιο, ξαφνικά, ήμασταν πέντε. Πέντε! Ήταν σαν ο κόσμος να είχε μετατοπιστεί, και μαζί του κι εγώ. Δεν άλλαξα, απέκτησα μια άλλη υπόσταση. Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι αλλά όταν μιλάω με τα παιδιά μου νιώθω 6 χρονών και όταν τα σκέφτομαι νιώθω 90. Σαν να πέρασαν από πάνω μου σε μια στιγμή χιλιάδες χρόνια συνειδητοποίησης. Κάτι σαν τον λευκό Γκάνταλφ στον άρχοντα των δαχτυλιδιών…

Οι άνθρωποι στην πόλη έχουν πιο γρήγορους ρυθμούς. Πιστεύεις ότι τα παιδιά της επαρχίας απολαμβάνουν περισσότερο την οικογένειά τους;
Θα σου το κάνω εικόνα. Είμαι στο γραφείο. Όταν τελειώσουμε με τη συνέντευξη θα κάνω κάποιες αλλαγές σε μια εικονογράφηση που έχω να παραδώσω, θα αφιερώσω 2 ώρες σε ένα προσωπικό μου project (ένα graphic novel που ετοιμάζω) και στις 16:00 θα έχω γυρίσει και θα φεύγουμε για παραλία. Κάθε μέρα. Όλοι μαζί. Αυτό ξεκινάει τον Μάιο και τελειώνει τον Οκτώβρη. Για τον χειμώνα έχουμε βόλτες στην ακροθαλασσιά οι οποίες είναι ακόμα καλύτερες από τα καλοκαιρινά μπάνια. Και πίστεψέ με δεν το κάνω για τα παιδιά μου. Το κάνω για εμένα. Αυτοί οι τέσσερις είναι η καλύτερη παρέα που είχα ποτέ μου!

Ποια είναι η αγαπημένη σας κοινή δραστηριότητα; Έχετε κάποια πράγματα που κάνετε μόνο μαζί;
Στους δύο μεγαλύτερους αρέσει να πηγαίνουμε βόλτες με το ποδήλατο. Ξεκινάμε οι τρεις μας το πρωί και ανεβαίνουμε βουνά, κατεβαίνουμε χαράδρες και πάντα καταλήγουμε δίπλα στη θάλασσα. Είναι μικρές περιπέτειες που οργανώνουμε σχεδόν κάθε Κυριακή. Με την κόρη μου αφιερώνουμε απογεύματα οι δυο μας στην κουζίνα. Φτιάχνουμε καταπληκτικό cheesecake και παγωτάκια για όλους. Δεν μπαίνει κανείς στην κουζίνα μέχρι να τελειώσουμε. Με τον μικρό θα βγούμε στον κήπο να ψάξουμε για έντομα (έχω πάθος με την macro φωτογραφία). Μου βρίσκει πάντα τα καλύτερα. Όλα αυτά αλλάζουν με τις εποχές και όσο μεγαλώνουν. Πάντα όμως βρίσκουμε κάτι να κάνουμε με κάθε έναν. Το δύσκολο με τα πολλά παιδιά είναι να τα ζεις και μόνα τους. Να μην είναι πάντα μια παρέα αλλά να τους δίνεις χρόνο όπου θα έχουν την αμέριστη προσοχή σου.

Αγαπάς το σχέδιο, φτιάχνεις παραμύθια, φωτογραφίζεις ό,τι αγαπάς. Είναι η εικόνα τόσο δυνατή όσο νομίζουμε;
Όχι μάλλον. Στα παραμύθια η εικόνα υπάρχει μόνο για να βοηθήσει την ιστορία, στα κόμικ για να παρακολουθήσεις τους διαλόγους και στη ζωή για να θυμάσαι. Όχι να νομίζεις. Καμία εικόνα δεν μπορεί να αποτυπώσει τις καθημερινές συγκινήσεις. Την ιστορία πίσω από μια φωτογραφία μπορείς μόνο να την υποπτευθείς αλλά η πραγματικότητα θα είναι πάντα πιο όμορφη.

Τα πηγαίνεις για κούρεμα; Υπάρχει κανένας καλός μπαρμπέρης στην περιοχή για τα αγόρια;
Ναι. Υπάρχει ένα πλήρως ενημερωμένο νεορετρό μπαρμπέρικο στους Γαργαλιάνους όπου πηγαίνουμε όλοι μαζί εννοείται. Μπορεί τώρα να πηγαίνουμε μόνο για κούρεμα αλλά σε κάμποσα χρόνια ξέρω πως θα σκάμε και οι τέσσερις για εγγλέζικο ξύρισμα και ποτάκι. Το περιμένω πως και πως…

Τι θα έλεγες σε κάποιον που θέλει να κάνει παιδί αλλά φοβάται και αναβάλλει την απόφαση;
Καταλαβαίνω απόλυτα κάποιον που περιμένει τις κατάλληλες συνθήκες. Όσοι έχουν χρόνο επικαλούνται την κακή οικονομική τους κατάσταση, όσοι έχουν χρήματα τις αυξημένες επαγγελματικές τους υποχρεώσεις κ.ο.κ. Αυτό που δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε όσο τρέχουμε πίσω από τον σύγχρονο τρόπο ζωής είναι, πρώτον πως οι συνθήκες δε θα είναι ποτέ κατάλληλες και δεύτερον πως δεν χρειάζεται να είναι. Υπάρχει μόνο μία αναγκαία και ικανή συνθήκη. Ο σύντροφός σου και η σχέση που έχετε. Γιατί εσείς οι δύο είστε οι σταθερές, το περιβάλλον όπου θα διαμορφωθούν προσωπικότητες και συνειδήσεις. Τα παιδιά δεν χρειάζονται ιδιωτικό σχολείο και iPhone. Τα Xiaomi είναι πάμφθηνα και η στοργή δωρεάν.

 

 

 

 

 

 

 

Written by The B.Mag