THE B.IG MAG FAMILY: ΤΕΥΧΟΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΤΟ

Αυτό το τεύχος είναι παιδί της καραντίνας και όχι του κορονοϊού.
Αυτός είναι εχθρός μας και σε λίγο θα τρώει την σκόνη μας.
Με άπειρα email, τηλεφωνήματα, wetransfer και μηνύματα, δημιουργήσαμε
αυτό το τεύχος που βασικό του στόχο έχει να εκφράσει την τρέλα μας,
την αγάπη μας γι’ αυτό το περιοδικό και τον σεβασμό μας στους αναγνώστες.
Είμαστε εδώ και εδώ θα παραμείνουμε.

Η ΜΟΙΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΜΗ


« Έχω την εντύπωση ότι ήμουν σε καραντίνα και πριν τον κορονοϊό. Αυτό που πιστεύω είναι πως το ενδιαφέρον με τις πρωτοφανείς καταστάσεις, σε κάθε επίπεδο, είναι το πώς τις αντιμετωπίζεις. Το ίδιο ισχύει με τους πολέμους. Το ίδιο ισχύει, δηλαδή, σήμερα. Γιατί μην μου πείτε ότι δεν έχετε καταλάβει ότι πρόκειται για πόλεμο. Πόλεμο για να προλάβουμε χαρτί τουαλέτας, μακαρόνια και αντισηπτικά, πόλεμο με fake news και συνωμοσίες, αλλά και πόλεμο με πραγματικές απώλειες ανθρώπινων ζωών. Ο Πόλεμος του καναπέ θα έλεγα εγώ. Γιατί μόνο έτσι μπορείς να βγεις νικητής. Τι πιο εύκολο στον κόσμο αυτό. Με τις πιτζάμες σου και τις παντούφλες, να γίνεις ήρωας. Να μη σκοτώσεις και να μη σκοτωθείς. Με την εφευρετικότητα και το χιούμορ σου ίσως καταφέρεις να κάνεις και καμιά δουλειά, βέβαια. Ναι, από τον καναπέ σου. Εμείς πάντως αυτό κάναμε για εσάς (και τους εαυτούς μας), ετοιμάζοντας ένα από τα καλύτερα μας τεύχη. Το απολυμάναμε και σου το στέλνουμε. Δεν περισσεύει κανείς».

 

Η ΤΡΟΥΦΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΩΡΑ


«Δεν μου αρέσει καθόλου η καραντίνα. Έχω τεράστιο πρόβλημα με ό,τι με περιορίζει. Πνίγομαι. Και, φυσικά, δεν την έχω συνηθίσει και δεν θα την συνηθίσω. Όμως, είμαι απεριόριστα τυχερή που βρίσκομαι σε αυτή την ομάδα, η οποία δείχνει μεγάλη κατανόηση και μεγάλη
αντοχή στην τρέλα μου. Με αυτή την ομάδα και με αυτό το περιοδικό, οι μέρες μου είχαν και έχουν νόημα. Όχι ότι είναι η πρώτη φορά που νιώθω να ακροβατώ σε λεπτό σκοινί, αλλά να… κάπου κουράζεσαι όταν το κάνεις κάθε τόσο. Είμαι, λοιπόν, ελαφρώς κουρασμένη και πολλαπλώς τυχερή. Το δίχτυ ασφαλείας μου είναι οι άνθρωποί μου. Και έτσι θα συνεχίσουμε. Και όταν με το καλό θα βγούμε έξω, θα κάνουμε μια παρτάρα για να αγκαλιαζόμαστε, να χορεύουμε και να φιλιόμαστε μέχρι το πρωί. Να έρθετε και εσείς».

 

Ο DARTH ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ


«Μέρα 18η. Κανείς δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι είμαι σκύλος. Ξυπνάω κάθε πρωί, πάω βόλτα και μετά κάθομαι γράφω θέματα, κάνω διορθώσεις, στέλνω μέιλ και επικοινωνώ με την ομάδα. Η Ελένη με έχει βάλει να δουλεύω, ενώ εκείνη κοιμάται μέχρι το μεσημέρι. Τα καλά νέα είναι ότι τρώω περισσότερο από ποτέ και ότι εκείνη βρίσκεται συνέχεια μαζί μου. Είμαι ευτυχισμένος. Σκέφτομαι πως το
ίδιο συναίσθημα νιώθουν όλοι όσοι δεν έβλεπαν τις οικογένειες τους τόσο συχνά όσο θα ήθελαν, ενώ τώρα έχουν αυτή την πολύτιμη ευκαιρία. Μπορεί το μέλλον να φαίνεται πιο αβέβαιο από ποτέ, αλλά δεν είμαστε τίποτα δίχως τους αγαπημένους μας, τους ανθρώπους μας, την ομάδα μας. Αυτοί μας δίνουν τη δύναμη για να συνεχίσουμε. Αυτό, λοιπόν, εύχομαι σε όλους σας. Να είστε δυνατοί και να εκτιμάτε τους ανθρώπους σας, ακόμα και όταν η καραντίνα περάσει. Πότε έγινα τόσο σοφός;».

 

Η COOKIE ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΟ

«Δεν θα πω ότι είναι ηρωικό αυτό που καταφέραμε. Ήρωες στο κακό φεγγάρι της πανδημίας είναι οι γιατροί, το νοσηλευτικό προσωπικό, οι υπάλληλοι των σουπερ μάρκετ, οι κούριερ και όλοι οι υπόλοιποι που δουλεύουν κινδυνεύοντας για χάρη μας (χωρίς να είναι αγκαλιά
με τους αγαπημένους τους, τον σκύλο ή την κιθάρα τους). Το να βγάζεις ένα περιοδικό εξ αποστάσεως, χωρίς, μάλιστα, να υπάρχει έστω ένας άνθρωπος στο γραφείο για να συντονίζει την κατάσταση, είναι δύσκολο μεν, αλλά όχι ακατόρθωτο. Απαιτεί τρία βασικά συστατικά: Επαγγελματισμό, συνεργατικό πνεύμα και απεριόριστη αγάπη για το αντικείμενο. Το πρώτο το έχουμε αποδείξει όλοι, χωρίς αμφιβολία. Το δεύτερο φανερώθηκε περίτρανα και γι’ αυτό διαβάζεις τούτο το τεύχος. Το τρίτο αφήνω να εννοηθεί από τις σπαρταριστές screenshots από την (ένας θεός να την κάνει) συνεννόηση μέσω messenger που δημοσιεύουμε… Θέμη, Δώρα, Μπάμπη, Ελένη, Χάρη, Δημήτρη, πάμε καπάκι για ένα τεύχος ακόμα;»

 

Ο ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΑΣ

Μπορούμε να καταφέρουμε πολλά αν πιστεύουμε στον εαυτό μας και αν αισθανόμαστε τυχεροί όταν δίπλα μας υπάρχουν άνθρωποι που μας εμπιστεύονται για αυτό που είμαστε. Δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από μια ομάδα που παλεύει στα καλά αλλά και στα δύσκολα. Το περιοδικό που διαβάζεις αυτή τη στιγμή, φτιάχνεται κάθε φορά με το ίδιο πάθος, την μεγάλη ένταση και την δημιουργική διάθεση αυτής την μικρής ομάδας. Έχουμε δύσκολα μπροστά μας, αλλά…

«Always Look On The Bright Side Of Life
If life seems jolly rotten
There’s something you’ve forgotten
And that’s to laugh and smile and dance and sing
Always look on the bright side of life»

 

ΤΑ ΔΡΑΚΟΥΛΙΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ

«Παιδιά, τι ωραίο πράγμα είναι να δουλεύεις με ωραίους ανθρώπους που έχουν όρεξη για να βγει ένα πολύ ωραίο αποτέλεσμα που όλοι θαυμάζουμε. Μπήκα πρόσφατα σ’ αυτήν την «παρέα». Κατά κύριο λόγο, η δουλειά μου γίνεται από το σπίτι. Απ’ τον υπολογιστή, γράφοντας και αποτυπώνοντας απόψεις και λεγόμενα ανθρώπων που βρίσκονται γύρω μας. Δίπλα μας. Ε, τώρα δεν είναι δίπλα μας και γύρω μας. Η καραντίνα και ο κατ’ οίκον περιορισμός σε υποχρεώνει να κάνεις ό,τι μπορείς μέσα από το σπίτι σου. Εντάξει όμως. Αυτό που ξέρω είναι τα λόγια του Καρλ Γιουνγκ, ο οποίος λέει ότι δεν έχει σημασία τι είναι αυτό που μου συμβαίνει, αλλά πώς αντιδρώ σε αυτό που μου συμβαίνει. Εδώ. Παρέα με τα δρακουλίνια μου και με μόνη επικοινωνία, τηλέφωνα και διαδίκτυο,μπορούμε να κρατηθούμε ζωντανοί, κάνοντας το καλύτερο με αυτά τα δεδομένα. Α. Και keep walking. Κάποιος το είπε και αυτό».

 

Ο ΧΑΡΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΝΤΕΧΕΙ ΣΤΟ ΤΣΑΤ

«Μένουμε σπίτι και ακούμε την πολιτεία, ελπίζοντας πως θα βγούμε πιο δυνατοί. Προστατεύουμε αυτούς που εξακολουθούν να εργάζονται αψηφώντας τον κίνδυνο και αξιοποιούμε τα μέσα που διαθέτουμε ώστε να παραμένουμε παραγωγικοί. Οι προηγούμενες μέρες υπήρξαν εξαντλητικές, ταυτόχρονα σωματικά και ψυχικά. Και το μοιράζομαι αυτό μαζί σας, πρωτίστως, γιατί επέμενε η σύντροφος
και δευτερευόντως γιατί ήλπιζα να με βοηθήσετε να βρω μια άκρη στην όλη κατάσταση. Εγώ, γιατρέ μου, μια χαρά νιώθω, αλλά δεν τα
μπορώ αυτά τα chatting, τη διαρκή εξάρτηση στα smart –phones και τα social distancing…
“Αγάπη μου γιατί μιλάς στα λουλούδια;”
“Μας αφήνεις; Αφού μου απαντάνε, τι σημασία έχει;”

 

THE B.IG MAG FAMILY

 

Written by The B. Magazine