EDITORIAL: Μέρες Καραντίνας

Δεν ξέρω πώς να αρχίσω και τι να πρωτογράψω. Στο κεφάλι μου υπάρχει μια σύγχυση. Φαντάζομαι και στο δικό σου. Εννοείται, ότι φοβάμαι. Και εννοείται, ότι είμαι λυπημένη. Μεγάλο σύννεφο πάνω από το κεφάλι μας.

Αμέτρητοι άνθρωποι χαμένοι, σκληρές εικόνες στις οθόνες, νέα πραγματικότητα. Φοβάμαι και άργησα να το ομολογήσω αυτό πιστεύοντας ότι έτσι θα ξορκίσω το κακό αλλά, τελικά, αποφάσισα να το αφήσω ελεύθερο να βγει από μέσα μου, γιατί έχω ανάγκη να εκφράζω ελεύθερα όσα νιώθω και γιατί η στέρηση της ελευθερίας μας με έκανε να διεκδικώ ακόμα πιο έντονα κάθε δικαίωμα μου.
Φοβάμαι και ξέρω ότι φοβάσαι. Και ξέρω ότι και εσύ, όπως και εγώ, έχουμε περάσει πολλά. Έχουμε, ήδη, ζήσει δέκα, πέτρινα χρόνια. Οικονομική κρίση την έλεγαν αλλά εμείς την βιώσαμε σαν το θεριό που κατάπινε τις δουλειές, τα όνειρά μας, την ησυχία και τον ύπνο μας. Τώρα, το θεριό είναι ακόμα πιο ζόρικο. Αρχικά, απειλεί την υγεία μας και την υγεία αυτών που αγαπάμε και μετά μας περιμένει στη
γωνία για να μας πάρει ό,τι καταφέραμε να ξαναφτιάξουμε και να γκρεμίσει ό,τι στήσαμε με κόπο και αγάπη.
Ξέρεις κάτι; Δικαιολογημένα φοβόμαστε. Αλλά ο φόβος είναι ένστικτο. Με τον φόβο λουφάζουμε, δειλιάζουμε, παγώνουμε, τα χάνουμε, βγάζουμε δόντια, αναπτύσσουμε άμυνες που δεν ταιριάζουν με τον χαρακτήρα μας, γινόμαστε άλλοι. Με τον φόβο, χάνουμε τον εαυτό μας.
Γι’ αυτό και εγώ σταματώ να φοβάμαι. Και το ίδιο σου λέω να κάνεις και εσύ. Εξάλλου, ο δικός μας παράδεισος δεν είναι εκτάρια γης που μας χαρίστηκαν. Δεν είναι κληρονομιές και τυχερά που κερδήθηκαν. Ο δικός μας παράδεισος είναι η δουλειά που ρίξαμε μέσα της την αγάπη και το πάθος μας. Οι άνθρωποι που μαζί τους συνεργαζόμαστε και πορευόμαστε. Οι πελάτες που μας στηρίζουν και μας εμπιστεύονται. Οι καλεσμένοι που υποδεχόμαστε με σεβασμό και αφοσίωση. Και να σου πω και κάτι άλλο; Ο δικός μας παράδεισος δεν είναι μόνο η δουλειά. Παραπάνω από κάθε τι άλλο, ο παράδεισός μας είναι οι αγαπημένοι μας. Οι γονείς μας, οι σύντροφοί μας, τα παιδιά μας, οι φίλοι μας. Γι’ αυτούς μένουμε σπίτι, γι’ αυτούς παραμένουμε αισιόδοξοι, γι’ αυτούς θα τα ξαναχτίσουμε όλα πάλι, αν χρειαστεί, γι’ αυτούς θα συνεχίσουμε να κάνουμε όνειρα. Γι‘αυτούς και για τον εαυτό μας.
Με αυτές τις σκέψεις, ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε αυτό το τεύχος. Κάποιοι πίστευαν ότι δε θα κυκλοφορήσουμε. Μπορεί, στιγμιαία, αυτό να πέρασε και από το δικό μας το μυαλό. Μετά, όμως, σκεφτήκαμε πως θα ήταν αδύνατον να φύγουμε από κοντά σας αυτή την δύσκολη στιγμή. Θα ήταν αδιανόητο για εμάς να μείνουμε στον πάγκο και να μην μπούμε στο παιχνίδι. Θα ήταν έξω από την φιλοσοφία και την προσωπικότητά μας να μη γίνουμε βήμα για τον λόγο σας. Αλλά δεν είναι μόνο αυτοί οι λόγοι για τους οποίους δεν αναστείλαμε την έκδοση. Θα ήμασταν υποκριτές αν το λέγαμε αυτό. Κυκλοφορήσαμε γιατί έχουμε και εμείς την ίδια αγάπη με την δουλειά μας, όπως έχετε και εσείς. Γιατί γουστάρουμε με τρέλα αυτό που κάνουμε και γιατί δεν το έχουμε εγκαταλείψει ποτέ ακόμα και σε εποχές που ήταν τρέλα να συνεχίζεις να το πιστεύεις και να επενδύεις σε αυτό.
Για αυτό και είμαστε εδώ. Και εδώ θα μείνουμε. Με ύλη επίκαιρη που ακούει τις σκέψεις και καθησυχάζει τις ανησυχίες σας, με τρέλα και πάθος, με πιο δυνατά social και website και με διάθεση να μη σταματήσουμε ποτέ.

Μένουμε σπίτι αλλά κάνουμε το σπίτι μας και δικό σας σπίτι για να Μένουμε Μαζί.
Δώρα Μάστορα

Το 1942, κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ο Disney σχεδίασε και κυκλοφόρησε μέσω της εταιρίας Rubber Company περίπου 1.000 αντιασφυξιογόνες μάσκες ειδικά σχεδιασμένες για παιδιά από 18 μηνών έως 4 ετών. Ο στόχος του ήταν να φαντάζουν σαν «παιχνίδι» στα αθώα μάτια των παιδιών, με απώτερο σκοπό να μειώσουν τον φόβο τους για μια χημική επίθεση.

Written by The B.Mag