MAN’S WORLD: Στο Μυαλό του Τάσου Νούσια

Ο ηθοποιός Τάσος Νούσιας υποδύεται τον Ίωνα Δραγούμη στην παράσταση «Ιστορία Χωρίς Όνομα», στη σκηνή του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Μιλώντας μαζί του καταλάβαμε ότι αυτός ο ρόλος του ταιριάζει καλύτερα από όποιον άλλον τον έχουμε απολαύσει μέχρι σήμερα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΩΡΑ ΜΑΣΤΟΡΑ, ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΑΜΠΑΚΗΣ

Χειμαρρώδης και ασταμάτητος, ο Τάσος Νούσιας αγαπάει την Ιστορία, τις βόλτες στην πόλη και τα ρίσκα. Δεν κάνει υποχωρήσεις και συμβιβασμούς και προχωράει με σίγουρα βήματα στη ζωή του. Μιλήσαμε μαζί του:

Τάσο ποιος είσαι και τι κάνεις σε αυτή την πόλη;

Είμαι ο Τάσος Νούσιας, ηθοποιός στην ιδιότητα, στο επάγγελμα και βρίσκομαι εδώ από το ’95. Έκτοτε, διαβιώ εδώ και κάνω θέατρο, σινεμά, τηλεόραση, βόλτες, παλιότερα αλητείες, διαφορετικές δουλειές. Τώρα πια δε μένει χρόνος γι αυτά. Οι αλητείες γίνονται με ποιότητα. Μια φορά τον μήνα μπορεί να ξημερώσω και να συνδεθώ με αυτό το κομμάτι της μεγάλης διάχυσης, που λέμε. Όλη η υπόλοιπη μέρα είναι αφιερωμένη σε υποχρεώσεις: Πρόβες, ραντεβού, γυμναστήριο, στην μικρή μου η οποία είναι στα 12.

 

Είσαι από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Έχεις εγκλωβιστεί ποτέ στην εικόνα ενός συγκεκριμένου ρόλου;

Νομίζω, ότι οι ηθοποιοί, οι οποίοι κάνουν μια καριέρα, έχουν μια πορεία και τους συναντάς συχνά μπροστά σου, καταλήγουν να είναι χαρακτηριστικοί. Για τον εαυτό μου δεν θεωρώ ότι είμαι κάτι extraordinary, κάτι ιδιαίτερο, κάτι που ξεχωρίζει από το υπόλοιπο σινάφι. Οι ηθοποιοί στις παλιές ελληνικές ταινίες ήταν όντως χαρακτηριστικές φιγούρες, με περίεργα σουλούπια, που έμεναν σταθεροί σε έναν ρόλο, δημιουργώντας μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Ένας και ένας. Αυτή, όμως, η πολυμορφία των χαρακτήρων δεν υπάρχει πια. Και αυτό συμβαίνει πολλά χρόνια τώρα. Η δική μας γενιά επιδιώκει να μην χαρακτηρίζεται. Επιθυμεί την διαφορετικότητα μέσα στην υποκριτική και τους ρόλους και αυτή ήταν, πάντα, και ο δικός μου προσανατολισμός. Δεν ήθελα να χαρακτηριστώ από έναν ρόλο. Αυτό το αποδεικνύει και το γεγονός ότι συνέχισα μετά «Το Νησί» με τον μπάρμαν στην «Κλινική Περίπτωση», έναν χαβαλέ ρόλο σε μια άλλου είδους κωμωδία, για να σπάσει αυτό το σοβαρό κομμάτι του προέδρου στη Σπιναλόγκα.

 

Τάσο έχεις γεννηθεί στα Ιωάννινα. Πόσο δύσκολη ή εύκολη ή διαφορετική ήταν μετά η ζωή σου στην Αθήνα; Υπήρξαν δυσκολίες ή σου δόθηκαν γρήγορα οι ευκαιρίες κάποιων ρόλων;

Το πρώτο σοκ προσαρμογής το πέρασα φεύγοντας από τα Γιάννενα και πηγαίνοντας στην Θεσσαλονίκη, σε μια πόλη δεκαπλάσια απ’ αυτή που είχα μεγαλώσει. Οπότε, η μετάβαση στην Αθήνα ήταν πιο εύκολη και λαμπερή. Τα πρώτα χρόνια στην Θεσσαλονίκη όπου σπούδαζα, ήταν τα πιο ζόρικα γιατί τότε συνέβη και η πρώτη αποκοπή από φίλους και παρέες. Από την πισίνα βρέθηκα ξαφνικά σε λίμνη. Μετά, όλα βρήκαν τον δρόμο τους. Μπήκα κατευθείαν στη δουλειά με έναν υπέροχο θεατράνθρωπο, τον Γιώργο Μιχαηλίδη, που είχε το Ανοιχτό Θέατρο. Ήταν ένας μεγάλος δημιουργός και δάσκαλος. Οπότε, ας πούμε, ότι μπήκα με το δεξί. Βέβαια, το πρώτο διάστημα και μέχρι να σταθεροποιηθεί η δουλειά, να έχω προτάσεις και ο ένας ρόλος να διαδέχεται τον άλλον, πέρασα κάνοντας διάφορες δουλειές θεατρικές, κινηματογραφικές και τηλεοπτικές, που δεν είχαν συνέχεια. Μπορεί το ένα εξάμηνο να δούλευα και τον υπόλοιπο χρόνο να καθόμουν. Αυτό είχε αρκετές δυσκολίες. Πάλεψα πολύ για να βρω αυτό που θέλω να κάνω και να με εκφράζει. Αλλά το ρίσκαρα. Μπορεί να πείναγα, αλλά δε δίσταζα να απορρίψω δουλειές που πίστευα ότι δε μου ταιριάζουν.

 

Αυτό το διάστημα εμφανίζεσαι στην παράσταση «Ιστορία χωρίς Όνομα». Έχεις βρει κοινά στοιχεία στην προσωπικότητά σου με την προσωπικότητα του Ίωνα Δραγούμη που ερμηνεύεις;

Πολλά γραπτά του ακουμπάνε σε μένα. Βρήκα τον ακριβή ορισμό της πατρίδας μέσα εκεί. Ο Δραγούμης ανήκει στο αγνό κομμάτι των παλαιών αγωνιστών που πάλεψαν για τις αυτονομίες και για να κρατηθούν μεταξύ τους ενωμένοι. Να διασώσουν την παράδοση και την ντοπιολαλιά. Ο Δραγούμης συνήθιζε να λέει «Ας αφυπνίσουμε όλους τους θύλακες του Ελληνισμού. Δεν είναι ανάγκη να δρούμε επεκτατικά και πολεμικά». Όλα αυτά με βρίσκουν σύμφωνο και συγκινούμαι με την σκέψη και τα λόγια του.
Ο Ίων Δραγούμης υπήρξε μια εμβληματική προσωπικότητα, μεγάλος οραματιστής και με μεγάλο συγγραφικό έργο που επηρέασε σημαντικά την μετέπειτα ελληνική ιδεολογία. Στην σύγχρονη Ελλάδα συναντάμε ανάλογες προσωπικότητες;

Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι κουβαλάνε αυτή την αγνότητα, τον ρομαντισμό και την καθαρότητα, την έννοια της πατρίδας και των εθνών και την παράδοση ενός τόπου με σεβασμό για τον άλλον. Εγώ συναντώ τέτοιους ανθρώπους συχνά. Βέβαια, δεν είναι εμπλεκόμενοι με τις πολιτικές συνάφειες του τόπου. Είναι όπως ο Δραγούμης λίγο «λύκοι μονάχοι». Αυτοί οι άνθρωποι που κουβαλάνε ποίηση, ποιότητα και καθαρότητα, πάνε μέχρι το τέλος γι’ αυτό που πιστεύουν. Δεν ξοδεύονται στο εν τω μεταξύ και στη φθορά. Το γράφουν, το μιλάνε, το οργανώνουν, το διεκδικούν και στο τέλος το πληρώνουν.

Σχετικά με τους ανεκπλήρωτους έρωτες, βρίσκεις ότι έχουν ομοιότητες με τα ανεκπλήρωτα όνειρα; Εσύ κυνηγάς τα όνειρά σου; Υπάρχουν χρωστούμενα που περιμένουν εξόφληση;

Όλοι μας έχουμε ζήσει ανεκπλήρωτους έρωτες που αφήνουν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στον χρόνο, γι’ αυτόν τον λόγο. Τη μη εκπλήρωση. Είναι ένας μη κλειστός λογαριασμός. Άλλο ένα που έχει πει ο μεγάλος Δραγούμης είναι ότι «δύο είναι τα μεγάλα βάραθρα στη ζωή, ο έρωτας και το έθνος». Και, φυσικά, υπάρχουν ομοιότητες του ανεκπλήρωτου έρωτα με τα όνειρα. Δημιουργούνται, ακριβώς, τα ίδια συναισθήματα. Κοιτάω, λοιπόν, να μην αφήνω ανοιχτούς λογαριασμούς. Όσο μπορώ. Εξάλλου, στην ηλικία μας, διαχειριζόμαστε τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Δεν έχουμε χρόνο να αφήνουμε εκκρεμότητες. Κοιτάω να κλείνω όποιο κεφάλαιο ανοίγω για να μην χρειαστεί να επιστρέψω σε αυτό.

 

Η εποχή μας ευνοεί τον έρωτα; Υπάρχουν περιθώρια για αγνά συναισθήματα;

Δε θα έλεγα ότι ο έρωτας είναι κάτι που κλείνει με τον χρόνο. Θα κλείσει με τον άνθρωπο όταν ίσως κάποια στιγμή εκλείψει ο άνθρωπος. Σκέψου, όμως, ότι ο έρωτας προϋπήρχε ακόμα και της Θεάς Αφροδίτης. Τίποτα δεν γίνεται χωρίς έρωτα. Δεν υπάρχει συνέχεια.

 

Μένεις στο Θησείο. Γιατί διάλεξες αυτή την γειτονιά; Ποια άλλα σημεία της Αθήνας σου αρέσουν;

Η Αθήνα είναι γεμάτη από όμορφα σημεία. Παλαιότερα έμενα στην Καισαριανή και τη Νέα Ιωνία. Και στις δύο αυτές περιοχές είχα ανακαλύψει γοητευτικά σημεία. Παντού βρίσκονται μικρά μαγαζιά, μαγειριά και κτίρια που αξίζει να σταματήσεις και να προσέξεις. Κατέληξα να μένω τα τελευταία χρόνια στο Θησείο. Με βολεύει το κέντρο γιατί μπορώ να τα κάνω όλα με τα πόδια. Και στους φίλους μου αρέσει εδώ. Είναι ωραίο σημείο για να πίνεις τον καφέ σου και να κάνεις βόλτες.

 

Είμαστε ένα περιοδικό που έχει σχέση με τα σύγχρονα μπαρμπέρικα της πόλης και είσαι ένας άντρας που σε έχουμε δει είτε με μουστάκι είτε με μούσι. Τα φροντίζεις μόνος σου ή επισκέπτεσαι κάποιο μπαρμπέρικο;

Το αγαπημένο μου μπαρμπέρικο είναι στα Πετράλωνα και λέγεται «Παρά Τρίχα». Είναι πολύ καλά παιδιά και έχουν σχέση με τον χώρο του θεάτρου. Αναλαμβάνουν τους ηθοποιούς σε διάφορες παραστάσεις. Μου αρέσουν πολύ, όμως, και τα υπόλοιπα μπαρμπέρικα που έχουν ξεφυτρώσει εδώ και εκεί. Μου θυμίζουν παλιές εποχές στα Γιάννενα.

 

Πόσο σημαντική είναι για σένα η εμφάνισή σου; Θεωρείς τον εαυτό σου κλασικό στις επιλογές του στυλ σου;

Θεωρώ ότι είμαι πολύ κλασικός. Ίσως και να έχω μείνει στο στυλ των 80’s. Δεν θα ασχοληθώ πολύ με την εμφάνισή μου ούτε και με την περιποίηση μου. Γι’ αυτό και συχνά αφήνω μακριά μούσια. Μόνο το καλοκαίρι φοράω κάτι λουλουδάτα τίκι πουκάμισα, έτσι για την πλάκα. Για να φαίνομαι πιο ευχάριστος.

Υπάρχει κάτι που έχεις προγραμματίσει άμεσα επαγγελματικά και θέλεις να το μοιραστείς μαζί μας;

Είμαι στην αναμονή για διάφορα πράγματα. Περιμένω να βγει στις αίθουσες η ταινία «Luger» και αρχίζω τα γυρίσματα για τον νέο κύκλο του «Έτερος Εγώ» που μάλλον θα προβληθεί και στην ιδιωτική τηλεόραση. Το καλοκαίρι θα είμαι στην περιοδεία του «Αίαντα» του Σοφοκλή. Ενδιάμεσα, θα συνεχίζω την παράσταση μέχρι το Πάσχα και θα συμμετέχω σε μια μεγάλη εκδήλωση που θα γίνει στη Θεσσαλονίκη με τα συγκλονιστικά κείμενα του Γιώργου Γεωργιάδη σχετικά με τη γενοκτονία. Αυτά είναι που με γεμίζουν και αυτά προσπαθώ να μεταδίδω στον κόσμο.

 

Η παράσταση «Ιστορία Χωρίς Όνομα» αποτελεί μεταφορά στο θέατρο του ομώνυμου βραβευμένου βιβλίου του Στέφανου Δάνδολου. Στη θεατρική σκηνή του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη ανέβηκε στις 17 Ιανουαρίου, σε σκηνοθεσία του Κώστα Γάκη.
Πρωταγωνιστούν: Τάσος Νούσιας, Μπέτυ Λιβανού, Μαρία Παπαφωτίου, Στάθης Μαντζώρος, Αργύρης Γκαγκάνης κ.α.

Written by The B. Magazine