SPOTTED: Στρατευμένος εικαστικός

Ο Δημήτρης Παπαστάμος έχει μεγάλο ταλέντο στην ζωγραφική. Έχει σίγουρα ισχυρή πολιτική σκέψη και οξυμένη, κοινωνική ευαισθησία. Ο συνδυασμός αυτών των χαρακτηριστικών, έχει σαν αποτέλεσμα την δημιουργία της μοναδικής του τέχνης που ιντριγκάρει το μυαλό όσων την γνωρίζουν. Γι’ αυτό και μια συζήτηση μαζί του έχει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον.

Από την Δώρα Μάστορα

Τον Δημήτρη μπορεί να τον έχεις πετύχει σαν dj σε ένα από τα μαγαζιά της πόλης. Αν, μάλιστα, είχες την τύχη να του μιλήσεις, θα ξέρεις ήδη ένα τρομερό μυαλό αλλά και ένας τύπος με απίστευτο χιούμορ, μεγάλη διάθεση να ακούσει τα προβλήματα των άλλων. Ο Δημήτρης είναι αυθεντικός και χαρισματικός, εν ολίγοις. Θα σου έλεγα, επίσης, να κοιτάξεις πολύ σοβαρά τα έργα του. Ταιριάζουν σε έξυπνα δομημένους χώρους και περνούν μηνύματα με νόημα και ευαισθησία.

Δημήτρη ποιος είσαι και τι κάνεις σε αυτή την πόλη;

Με λένε Δημήτρη Παπαστάμο, μένω πλέον στο κέντρο της Αθήνας και είμαι εικαστικός.

 

Είσαι ένας πολυτάλαντος και ανήσυχος τύπος. Παρόλα αυτά, στο παρελθόν, έβαλες στην άκρη την ζωγραφική που είναι η μεγάλη σου αγάπη. Πώς συνέβη αυτό; Το έκανες για να προστατέψεις την τέχνη και τα συναισθήματά σου γι’ αυτή;

Αλήθεια είναι ότι άφησα στην άκρη την ζωγραφική για ένα διάστημα (13 χρόνια περίπου) γιατί με είχε κερδίσει το κόμιξ και ασχολήθηκα με αυτό. Πιστεύω ότι η Τέχνη δεν έχει ανάγκη προστασίας και ότι ένας καλλιτέχνης πρέπει να έχει την ευελιξία, να εκφράζεται με διαφορετικά μέσα. Αυτό και έκανα λοιπόν. Την κοινωνική κριτική, που είναι πάντα παρούσα στα έργα μου, την εξέφραζα μέσω του κόμιξ.

 

Έχεις ιδιαίτερη σχέση και προτίμηση στο παρελθόν και σε κάποιες δεκαετίες συγκεκριμένα. Ποια είναι η εποχή που σε συναρπάζει και πως σε επηρεάζει αυτό στην επιλογή των μουσικών σου ως dj;

Έχω ακούσει πολλή μουσική στην ζωή μου και έχω καταλήξει ότι υπάρχει μόνο καλή και κακή μουσική. Έχω μία ιδιαίτερη προτίμηση στην τζαζ και το ροκ εντ ρολ. Οι μουσικές προτιμήσεις μου φυσικά, μπήκαν πολλές φορές στην άκρη ανάλογα με το ύφος του μαγαζιού που δούλευα.

 

Έχεις ζήσει στη Γαλλία και ξέρω ότι νευριάζεις πολύ με όλη τη φάση στην Ελλάδα. Παρόλα αυτά, δεν σηκώθηκες να φύγεις. Είσαι ακόμα εδώ. Γιατί; Είναι έρωτας η Αθήνα;

Όταν είσαι στρατευμένος εικαστικός  μένεις εκεί που είσαι χρήσιμος πολιτιστικά. Παρόλες  τις δυσκολίες θα συνεχίσω να εργάζομαι, σε αυτήν την χώρα επειδή είναι αναγκαίο και όχι υποχρεωτικά ευχάριστο. Ένας λαός σαν τον δικό μας όπου αναπαύεται και ζει με τις δάφνες του παρελθόντος δεν έχει κανένα μέλλον. Χρέος μου είναι λοιπόν, να προσπαθήσω μαζί με τους υπόλοιπους ενεργούς καλλιτέχνες, να τους αφυπνίσω και να τους θυμίσω ότι υπάρχουν αξίες, όπως η αλληλεγγύη, η ισότητα και η εντιμότητα. Η κρίση που βιώνουμε δεν είναι οικονομική. Είναι κρίση αξιών. Μόνο με τον πολιτισμό θα βγούμε από αυτήν, γιατί ο πολιτισμός είναι αυτός που θα αλλάξει την νοοτροπία μας και μόνο. Όσο για την Αθήνα, εγώ πιστεύω στο όπου γης και πατρίς.

Είσαι της παρέας, είχες πάντα μηχανές, κυκλοφορούσες πάντα με μοναδικό στυλ. Είναι αλήθεια ότι προσέχεις τα πάντα στη λεπτομέρεια. Πιστεύεις ότι έχουμε χρέος να υποστηρίζουμε το στυλ μας;

Εξακολουθώ να φοράω παλιομοδίτικα ρούχα. Ίσως να είναι γιατί αρνούμαι να ακολουθήσω την μάζα. Το στυλ ντυσίματος έχει να κάνει με τις συνθήκες. Όταν ζεις σε μια εύρωστη, καπιταλιστική χώρα, που σου δημιουργεί πλασματικές ανάγκες, τότε έχεις λόγο να υποστηρίζεις το οποιοδήποτε στυλιστικό ρεύμα. Τι θα συμβεί, όμως, όταν οι συνθήκες αλλάξουν; Κάντε δώρο μία Gucci μπλούζα σε ένα πεινασμένο παιδί. Δεν νομίζω ότι θα είχε καμία βαρύτητα η φίρμα αυτή στην συνθήκη του και ούτε και θα είχε χρέος ή όρεξη να υποστηρίξει την στυλιστική του υπόσταση. Εγώ μαζί του είμαι.

 

Ποια είναι αγαπημένη σου βόλτα στο κέντρο. Τι γουστάρεις να κάνεις; Που θέλεις να περπατάς και να βγαίνεις;

Ήταν, είναι και θα είναι, μία βόλτα στα Εξάρχεια. Εκεί μ’ αρέσει να πίνω τις μπύρες μου, να βρίσκομαι με καλούς φίλους από τα παλιά και να γνωρίζω καινούργιους. Κανένα μπάτσο δεν έχω κάνει ακόμα φίλο… (χαχαχα). Κατά τ’ άλλα, επισκέπτομαι εκθέσεις, βλέπω συναυλίες και λατρεύω τις βόλτες στο λιμάνι του Πειραιά.

 

Αν η ζωή σου είχε ένα soundtrack, ποιο θα ήταν αυτό και για ποιόν λόγο;

Αναμφίβολα της καινούργιας ταινίας του αδερφού και συμπολεμιστή Μιχάλη Καφαντάρη που πρόκειται να βγει σύντομα στους κινηματογράφους. Λατρεύω τον νεορεαλισμό και όσο για την μουσική, είναι σαν να ακούς Χατζιδάκι με Nino Rota μαζί.

 

Περιποιείσαι τον εαυτό σου; Ποια προϊόντα βρίσκονται στον καθρέφτη σου και δεν τα αποχωρίζεσαι;

Περιποιούμαι τον εαυτό μου, όσο ένας μέσος άντρας. Μπροστά στον καθρέφτη μου, θα βρείς σίγουρα καναδυό ξυραφάκια κι ένα μεγαααάλο κουτί μπριγιαντίνη.

Έχεις προγραμματίσει κάποια νέα έκθεση; Πώς μπορεί κάποιος να δει την δουλειά σου; Πού σε βρίσκουμε γενικά, μουσικά και ζωγραφικά;

Θα πάρω μέρος σαν μέλος του εικαστικού επιμελητηρίου, στην έκθεση που διοργανώνει με θέμα «Μήνας Εφαρμοσμένων Τεχνών» τον χειμώνα που μας έρχεται. Συνάμα, δουλεύω ένα καινούργιο πρότζεκτ που έχει να κάνει με τους τραυματισμένους στρατιώτες του Ά Παγκοσμίου. Όσο για το μουσικό κομμάτι, θα περιοριστεί φέτος στο να παίζω μουσική στο Lost n’ Found, κάποιες Τετάρτες για την σχολή χορού των Athens Lindy Hop.

INFO
Για να δείτε μέρος της εικαστικής δουλειάς του Δημήτρη, επισκεφθείτε τη σελίδα του στο facebook: Papastamos Dimitris.
Written by The B. Magazine