Father & Son: Ο Ευθύμης και ο μικρός του ήρωας

Ο φαρμακοποιός, λάτρης της  φωτογραφικής κάμερας και ταξιδευτής Ευθύμης Παπαευθυμίου είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Ζει σε ένα σπίτι με την σύντροφό του Ρούλα, τον γιο τους Γιάννη που ήρθε στη ζωή τους με τον πιο όμορφο τρόπο και τα κατοικίδια τους που ολοκληρώνουν μαγικά την εικόνα μιας πραγματικά ζωντανής και υπέροχης οικογένειας και μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στην Αθήνα και τα Κύθηρα. Ο Ευθύμης και η Ρούλα, πριν λίγα χρόνια υιοθέτησαν τον Γιάννη. Κάθε φορά που βλέπω μια φωτογραφία τους ή μαθαίνω μια ιστορία από την ζωή τους, σκέφτομαι πως ακόμα υπάρχει ελπίδα να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος.

Από την Δώρα Μάστορα

Θυμάμαι πάντα τον Ευθύμη να αγαπάει τα παιδιά και να έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να τα προσεγγίζει. Τα χρόνια πέρασαν, οι ζωές μας άλλαξαν, χαθήκαμε. Όταν μετά από καιρό αποφασίσαμε να συναντηθούμε, ήρθε στη συνάντηση με την γυναίκα του Ρούλα και τον γιό τους Γιάννη. Έναν υπέροχο γιο που, για μεγάλη χαρά όλων, υιοθέτησαν πριν μερικά χρόνια. Τότε, που ξεκίνησε το πιο όμορφο και ενδιαφέρον ταξίδι της ζωής τους.

 

Ευθύμη, ποιος είσαι και τι κάνεις σε αυτή την πόλη;

Είμαι ένας κοινός άνθρωπος που θέλει να αλλάξει τον κόσμο. Πάντα ήθελα να το πω αυτό! Ταξιδεύω αρκετά, μοιράζω τον επαγγελματικό μου χρόνο μου ανάμεσα στην Αθήνα και τα Κύθηρα, αναζητώ νέες περιπέτειες και διαβάζω αρκετά. Θα μπορούσα να πω ότι ζω για να μαθαίνω.

 

Είχες σκεφτεί από μικρός να γίνεις πατέρας; Σου περνούσε από το μυαλό;

Οι ενήλικες σκέψεις για την απόκτηση οικογένειας υπήρχαν από την αρχή της εφηβείας. Το εντυπωσιακό είναι ότι πάντα ονειρευόμουν να υιοθετήσω ένα παιδί ανεξάρτητα από την έκβαση της προσωπικής μου ζωής. Θα μπορούσα εύκολα να πω ότι ήταν μια μορφή εμμονής που με ακολουθούσε πάντα σαν μια μορφή καταδίωξης που εν τέλει ήταν μια επιδίωξη.

 

Είσαι πολλά χρόνια μαζί με την Ρούλα, την σύζυγό σου, ήταν κοινό σας όνειρο να κάνετε οικογένεια;

Είμαστε πολλά χρόνια μαζί. Η απόκτηση οικογένειας για εμάς δεν ήταν αυτοσκοπός. Η επιθυμία υπήρχε αλλά χωρίς στοιχεία εμμονής. Δεν παντρευτήκαμε για να γίνουμε γονείς κατ’ ανάγκη, αλλά για να ζούμε μαζί. Θέλαμε και λίγο να βιώσουμε τη γκλαμουριά ενός γάμου. Είμαστε σχετικά μικροί για τα δεδομένα της εποχής, όταν παντρευτήκαμε. Εγώ ήμουν 28.

 

Τι συναισθήματα σου γεννήθηκαν όταν κατάλαβες ότι είναι δύσκολο ή αδύνατον να αποκτήσετε δικό σας, βιολογικά, παιδί;

Μπορώ με σχετική ευκολία να σου πω ότι δεν στενοχωρήθηκα καθόλου. Άλλωστε σε εμάς δεν υπήρχε κάποιο ζήτημα ιατρικής φύσης. Απλά δεν προέκυπτε. Ενδόμυχα μπορώ να σου πω ότι χαμογέλασα, διότι γνωρίζοντας και τις απόψεις της Ρούλας, αισθανόμουν ότι βρισκόμουν πιο κοντά στην εφηβική εμμονή μου, την υιοθεσία.

 

Επηρέασε τη σχέση σας το γεγονός ή αμέσως αποδεχτήκατε τη νέα πραγματικότητα;

Τόσο εγώ όσο και η Ρούλα είχαμε απόλυτη ταύτιση απόψεων σχετικά με την υιοθεσία. Λέμε συνεχώς πόσο εγωιστικό είναι το να θέλει να διαιωνίσει κάποιος τα “φανταστικά” γονίδιά του ενώ θα μπορούσε να αναζητήσει άλλες επιλογές. Δεν κατακρίνω τις πρακτικές της επιστήμης απλά εμείς δεν θελήσαμε να τις επιλέξουμε.

Η σκέψη για υιοθεσία προέκυψε εύκολα ή προβληματιστήκατε;

Ήρθε πάρα πολύ εύκολα ως φυσική επιλογή, ως συνέχεια.

 

Πόσο εύκολο είναι να υιοθετήσει κάποιος παιδί στην Ελλάδα και τι προϋποθέσεις πρέπει να πληρούνται;

Διαδικαστικά δεν είναι εύκολη η πράξη της υιοθεσίας. Το νομικό πλαίσιο είναι περίπλοκο, οι διαδικασίες εγκρίσεων χρονοβόρες και από την άλλη πλευρά η ζήτηση τελευταία είναι μεγάλη. Εδώ και έναν χρόνο έχουν γίνει κάποιες αλλαγές στη νομοθεσία, έχει στηθεί μια πλατφόρμα για υποψήφιους θετούς γονείς και γενικά φαίνεται να υπάρχει πολιτική βούληση για την απλοποίηση των διαδικασιών. Η αλήθεια είναι ότι η πολιτεία οφείλει να κάνει ενδελεχή έλεγχο με γνώμονα το καλό του παιδιού. Ένα παιδί που έχει ήδη βιώσει την απώλεια του βιολογικού γονιού, ανεξάρτητα από τον λόγο, οφείλουμε ως κοινωνία να το προστατεύσουμε για να μη θρηνήσει ξανά.

 

Ξέρω, ότι στην δική σας περίπτωση υιοθεσίας, τα πράγματα έγιναν πιο γρήγορα. Πώς συνέβη αυτό;

Πραγματικά όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Όπως είπα ξανά, ήταν μια φυσική εξέλιξη. Δεν πιστεύω στην τύχη. Το θέλαμε πολύ. Συνειδητά ή και ασυνείδητα διαμορφώσαμε τις συνθήκες για να γίνει αυτό. Ο Σενέκας το είχε πει. Luck is a matter of preparation meeting opportunity. Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου να προετοιμάζεται για τη στιγμή αυτή.

 

Και φτάνει η μέρα που έρχεται ο Γιάννης σπίτι. Αλήθεια, μπορείς να νιώσεις παιδί σου αμέσως έναν μικρό άνθρωπο που ξαφνικά βρίσκεται σπίτι σου ή περνάει καιρός για να συμβεί αυτό;

Κι όμως ναι. Στην περίπτωσή μας συνέβη αμέσως. Ακόμη θυμάμαι εκείνο το πρώτο πρωινό. Βρισκόμαστε σε μια ανακαινισμένη εξοχική κατοικία, που την ανακαινίσαμε χωρίς να ξέρουμε ότι θα υποδεχτούμε τον Γιάννη. Σα να ήταν και αυτό μέρος της προετοιμασίας μας. Ξυπνήσαμε από την άρθρωση των λέξεων “μαμά!”, “μπαμπά!”. Ενός μωρού 18 μηνών που με αιφνίδια τρυφερότητα εισέβαλλε στη ζωή μας.

 

Ο Γιάννης γνωρίζει ότι δεν είστε βιολογικοί του γονείς. Νιώθεις ότι τον πειράζει αυτό;

Το έχει αποδεχτεί, το γνωρίζει και μιλά με περηφάνια για αυτό. Γνωρίζω πως δεν θα είναι πάντα έτσι. Θα έρθει η αμφισβήτηση, θα προκύψουν τα ερωτηματικά. Άλλωστε πάντα προκύπτουν. Ποιος είπε ότι τα βιολογικά παιδιά δεν επαναστατούν; Η αντίδραση είναι λογική και αναμενόμενη. Θα είμαι πάντα δίπλα του, αρωγός στην προσπάθειά του να ανακαλύψει τον κόσμο του και την ταυτότητά του.

 

Αντιμετωπίσατε περίεργες αντιδράσεις από τους γύρω σας; Πώς αντέδρασε το περιβάλλον σας;

Το περιβάλλον, φιλικό και οικογενειακό, αποδέχτηκε τον Γιάννη και στήριξε απόλυτα τη σχέση μας. Πως θα μπορούσα να τους έχω συντρόφους σε αυτή τη ζωή αν σε βασικά ζητήματα στάσης ζωής δεν ταυτιζόμαστε; Επειδή τυγχάνει να αγαπώ πολύ τα ζωάκια, πως θα μπορούσα να κάνω παρέα με κάποιον που αδιαφορεί για αυτά; Η στάση ζωής είναι το βασικότερο κριτήριο ηθικής. Με αυτό πορεύομαι.

Παρακολουθώντας τις φωτογραφίες σας, νιώθω ότι ο Γιάννης σας μοιάζει. Και μου έχει συμβεί ξανά να το νιώσω αυτό και σε άλλη περίπτωση υιοθεσίας. Τελικά, ισχύει ότι αρχίζουμε και μοιάζουμε με εκείνους με τους οποίους μοιραζόμαστε τη ζωή μας;

Ναι, συμβαίνει αυτό. Όπως και με τα ζωάκια συντροφιάς. Αν παρατηρήσεις τη Bianca, το ένα εκ των 5 κατοικιδίων που μας ανέχονται, είναι ίδια η Ρούλα! Δεν ξέρω πως συμβαίνει αυτό. Μαγεία!

 

Μετά από τόσα χρόνια, πώς νιώθεις για την απόφαση σου; Θα το ξαναέκανες;

Είμαι χαρούμενος, ευτυχισμένος και περήφανος για την απόφασή μου. Θα το ξαναέκανα ευχαρίστως. Απλά με 5 κατοικίδια και 3 ανθρώπους ήδη μέσα στο ίδιο σπίτι, θα πρέπει να αλλάξουμε σπίτι (χαχα). Επίσης έχοντας γνωρίσει τη δυσκολία της διαδικασίας αλλά και τη λαχτάρα της αναμονής για την απόκτηση μιας ψυχής, προτιμώ να δοθεί η δυνατότητα σε άλλους να αποκτήσουν ένα θετό παιδί από το να πάρουμε εμείς ακόμη ένα.

 

Πες μας σε δυο σειρές τι είναι για σένα ο γιός σου.

Ο γιός μου είναι εκείνος ο άνθρωπος που με βοηθά να γίνομαι καλύτερος και πιο χρήσιμος στον υπέροχο αλλά όχι αγγελικά πλασμένο κόσμο που ζούμε. Είναι ο ήρωάς μου!

Written by The B. Magazine