Father & Son: Partners in crime

Είναι συνήθως μαζί και κάνουν φανταστικά πράγματα από εκείνα που τα παιδιά μεγαλώνουν και δεν τα ξεχνούν ποτέ. Ο δημοσιογράφος και επικοινωνιολόγος Κώστας Μορφίρης αποφάσισε να είναι πολύ κοντά στον Ιάσoνα τα πρώτα χρόνια της ζωής του και όλο αυτό εξελίσσεται σε μια υπέροχη ιστορία.

Από την Δώρα Μάστορα

Ο Κώστας και ο Ιάσoνας είναι ένα φανταστικό δίδυμο. Περνάνε πολλές ώρες τη μέρα μαζί, κάνουν αταξίες, βουτάνε στη θάλασσα και συναγωνίζονται στα μακροβούτια, μοιράζονται σκέψεις, παίζουν ατελείωτα και τα βράδια κάθονται αγκαλιά και λένε ιστορίες. Όταν σκεφτόμαστε πώς είναι μια υπέροχη σχέση πατέρα με γιό, έχουμε κάτι ανάλογο στο μυαλό μας:

Κώστα, ποιος είσαι και τι κάνεις σε αυτή την πόλη;

Έχω σπουδάσει επικοινωνία, δούλευα για χρόνια στα περιοδικά και το ραδιόφωνο αλλά όταν ξεκίνησε η κρίση η δουλειά «γύρισε». Αυτή τη στιγμή είμαι διευθυντής στην οικονομική εφημερίδα «ΑΞΙΑ», γράφω στο «ΚΛΙΚ» και τρέχω την επικοινωνία ορισμένων βουλευτών και κάποιων εταιριών.

 

Είχες σκεφτεί από μικρός να γίνεις πατέρας; Σου περνούσε από το μυαλό;

Όχι, ίσα – ίσα που δεν ήθελα. Για πολλά χρόνια ήμουν αρνητικός. Το ότι υπάρχει σήμερα ο Ιάσονας το χρωστάω στην γυναίκα μου, την Νάντια. Και για να σου πω και κάτι άλλο, ακόμα και σήμερα δεν τρελαίνομαι με τα παιδιά γενικότερα, μονάχα με συγκεκριμένες περιπτώσεις, χαρακτήρες και προσωπικότητες.

 

Θυμάσαι πώς ένιωσες όταν αντίκρυσες για πρώτη φορά τον γιο σου;

Για καιρό ένοιωθα «χαμένος» και δεν μπορώ σήμερα να θυμηθώ κάτι συγκεκριμένο για την στιγμή εκείνη πέρα από το άγχος του να είναι καλά εκείνος και η μητέρα του. Αυτό που θυμάμαι όμως ήταν ένα βράδυ, καθόμουν δίπλα στην κούνια του και του έλεγα παραμύθι. Ήμουν τόσο κουρασμένος που με πήρε ο ύπνος και ξαφνικά ακούω μια φωνή να λέει: «Μπαμπά, μπαμπά». Παραλίγο να βάλω τα κλάματα όταν κατάλαβα ότι μιλούσε σε μένα.

 

Ο Ιάσονας τι χαρακτήρας είναι; Βρίσκεις ομοιότητες μαζί σου; Κάνει πράγματα που σε γυρνάνε στην δική σου παιδική ηλικία;

Ο Ιάσονας είναι κλασικό αγοράκι με ισχυρό DNA από την πλευρά μου, όπως προφανώς και από την Νάντια. Μου θυμίζει την μητέρα μου η οποία όταν έφτανε στο αμήν μου έλεγε «όταν μεγαλώσεις ελπίζω να κάνεις ένα παιδί σαν κι εσένα». Νομίζω ότι αν ζούσε σήμερα θα γελούσε με την ψυχή της γιατί ο μικρός κάνει σχεδόν όλα όσα έκανα και την τρέλαινα. Είναι άτακτος, έχει άποψη, είναι μαγκάκι… μπάλα, ποδήλατο, θάλασσα, ψάρεμα, ξύλο, σφεντόνες και ό,τι άλλο φαντάζεσαι. Α, και μανία με τα μαμούνια που «κληρονόμησε» από την μητέρα του…

Δίνεις την εντύπωση ότι του αφιερώνεις πάρα πολύ χρόνο καθημερινά. Έτσι είναι; Πώς τα καταφέρνεις;

Θα σου πω κάτι που ίσως σε παραξενεύσει. Είναι έτσι από επιλογή. Θα μπορούσα να βγάζω διπλάσια χρήματα και να μην τον βλέπω τόσο αλλά δεν το συζητάω, τουλάχιστον μέχρι να μπει στη φάση που θα θέλει περισσότερο τους φίλους και την παρέα του. Για να καταλάβεις ήμουν 2.5 χρόνια στο γραφείο του Θεοδωράκη στο Ποτάμι. Μια μέρα με φωνάζει και μου προτείνει και δεύτερη «θέση ευθύνης» όπως τις ονόμαζε. Αυτό σήμαινε ότι θα ξεχνούσε ο Ιάσονας ποιος ήμουν αλλά εγώ θα μπορούσα να το παίζω «παράγοντας». Είπα «όχι», με ζόρισε να το κάνω, και όταν κατάλαβα ότι δεν σέβεται αυτό το κομμάτι της ζωής μου τσακωθήκαμε και έφυγα. Από εκεί και πέρα όλα γίνονται με όρους «Ιάσονα», μέχρι να με βαρεθεί τουλάχιστον.

 

Ποιά είναι η αγαπημένη σας, κοινή συνήθεια; Τι σας αρέσει να κάνετε μαζί;

Γενικά κάνουμε τα πάντα παρέα και έχουμε πολλά κοινά «χούγια». Είμαστε «παιδιά» του νερού και του καλοκαιριού. Καταδύσεις, μαζεύουμε κοχύλια, ποδήλατο, ποδόσφαιρο, Lego, Playmobile, παλεύουμε, παριστάνουμε ότι παίζουμε μποξ, σινεμά, ταινίες και πάντα το βράδυ πριν κοιμηθεί ξαπλώνουμε μαζί και του λέω ιστορίες.

 

Έχεις άγχος για το μέλλον του; Τι φοβάσαι περισσότερο;

Δε νομίζω ότι υπάρχει γονιός που να μην έχει άγχος για το μέλλον του παιδιού του. Θα φύγω όμως πέρα από τα προφανή, την υγεία, ψυχικά και σωματικά, και θα περάσω σε κάτι άλλο. Δεν θέλω ο Ιάσονας να γίνει σαν κι εμένα. Να συμβιβαστεί με την ιδέα του «πρέπει», είτε επαγγελματικά, είτε προσωπικά και θέλω να κάνει πάντα αυτό που τον ευχαριστεί όσο αντισυμβατικό κι αν είναι. Μπορεί ο στόχος να είναι το να σώσει τις φάλαινες ή τον πλανήτη ή να εξερευνήσει τα ανεξερεύνητα; Ας είναι… Ή ότι άλλο θέλει ο ίδιος αλλά όχι αυτά που θα προσπαθήσει να του επιβάλει η κοινωνία ως πρότυπα ζωής.

 

Τι έχεις μάθει μέχρι σήμερα από τον Ιάσονα; Είναι ο μικρός σου δάσκαλος;

Νομίζω ότι ο Khalil Gibran τα έχει πει όπως είναι: «Τα παιδιά δεν ανήκουν σε σάς. Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως και τις ιδέες σας, Γιατί αυτά έχουν τις δικές τους ιδέες. Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως και τη ψυχή τους. Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφτείτε, ούτε στα όνειρά σας. Μπορείτε να προσπαθήσετε να τους μοιάσετε, αλλά μη γυρεύετε να κάνετε αυτά να σας μοιάσουν. Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω και δε σταματά στο χθες». Τις περισσότερες στιγμές θα ήθελα απλά να είμαι ο Ιάσονας αλλά επειδή δεν γίνεται αυτό που μπορώ είναι να τον στηρίζω ώστε να γίνει ακόμη πιο πολύ Ιάσονας…

Τι θα συμβούλευες κάποιον που θέλει να αποκτήσει παιδί;

Θα τον συμβούλευα να το κάνει όσο το δυνατόν συντομότερα γιατί τότε θα καταλάβει πόσο κενή ήταν η ζωή του μέχρι την ημέρα εκείνη. Θα καταλάβει τι είναι η αγάπη, ο έρωτας, η χαρά αλλά και ο φόβος. Θα αποκτήσει βαθύτερο νόημα η ζωή του κι ας το ακούει σήμερα ως κάτι τετριμμένο. Μου το έλεγε ο κουμπάρος κι εμένα και τον κορόιδευα και τώρα, να…

Αν μπορούσες να του προσφέρεις οτιδήποτε. Τι θα διάλεγες να του χαρίσεις;

Τη δυνατότητα να ζήσει τη ζωή του όπως την ονειρεύεται, υγιής και ευτυχισμένος.

Written by The B. Magazine