Behind the Decks: Σόλωνας Εσκενάζης

Η μουσική ξεκουράζει, ταξιδεύει, διασκεδάζει, αποκαλύπτει, επιβάλλει, μαθαίνει, γιορτάζει και απογειώνει όλα τα συναισθήματα. Βρίσκουμε τους dj της πόλης και τους ζητάμε να μας πουν την playlist που θα είχαν στο μπαρμπέρικο τους και όχι μόνο.

Από την Δώρα Μάστορα

Ο Σόλωνας Εσκενάζης παίζει μουσική στο Bye Or Die the Bar με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, που μόνο αν τον ζήσεις, θα τον καταλάβεις. Ανήσυχος καλλιτέχνης και με υποχθόνιο χιούμορ, ξεσπάει στις μουσικές μέχρι την στιγμή που θα γράψει ένα τέλειο θεατρικό και θα μας τρελάνει όλους. Εγώ, τουλάχιστον, αυτό περιμένω.

 

Σόλωνα, ποιος είσαι και τι κάνεις σε αυτή την πόλη;

Το ποιός είμαι το ανακαλύπτω κι εγώ συνέχεια, ο εαυτός μου έχει την τάση να με εκπλήσσει, ευχάριστα ή δυσάρεστα, σχεδόν καθημερινά. Από εκει και πέρα γράφω (κάποιες φορές πληρώνομαι κιόλας), δουλεύω DJ καμιά δεκαριά χρόνια (και πληρώνομαι πάντα), και θέλω να ασχοληθώ και με την μετάφραση. Επίσης, έχω βάλει στόχο να γυρίσω όλα τα τσιπουράδικομεζεδάδικα της πόλης. Α, και να δω τη Liverpool να παίρνει πρωτάθλημα, 30 χρονών φτάσαμε διάολε.

Πώς ξεκίνησε όλο αυτό το μουσικό ταξίδι; Πώς ξεκίνησες να παίζεις μουσική;

Καθαρά από αγάπη για την μουσική, και από άγνοια κινδύνου. 17 χρονών πηγαίναμε συνέχεια με τους κολλητούς μου σε ένα bar στο Μοναστηράκι. Σιγά – σιγά γνωριστήκαμε με τα παιδιά εκεί και στο άσχετο μια φορά τους είπα να παίξω, ε και να‘ναι καλά πήρανε το ρίσκο. Απ’ ότι θυμάμαι πρέπει να έπαιξα χάλια αλλά ήταν μια αρχή, μου έδωσε μια αυτοπεποίθηση να ζητήσω δουλειά και να αποκτήσω σταθερές μέρες σε μαγαζιά. Από κει και πέρα έχω κάνει κάποιες μικροπαύσεις όταν «σπούδαζα» (πόσα εισαγωγικά μπορούμε να βάλουμε;) ή και τώρα που δεν είναι η βασική μου εργασία, αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να αντέξω πολύ μακριά του. Είναι μια δουλειά που άμα την κάνεις, και την κάνεις σοβαρά, δεν μπορείς να την εγκαταλείψεις με τίποτα.

Τι μουσική ακριβώς παίζεις; Είσαι σταθερός  σε κάποιο είδος ή προσαρμόζεσαι με το ύφος του μαγαζιού και το κοινό που έχεις;

Προφανώς και πάντα πρέπει να προσαρμόζεσαι, δεν παίζεις για την πάρτη σου, αλλά μέχρι ένα σημείο. Ο καθένας έχει το προσωπικό του στυλ, κανείς δεν είναι καλός σε όλα. Εγώ παίζω κατά βάση ροκ και πανκ (ΠΑΙΧΤΕ ΠΑΝΚ!), και τα παρακλάδια τους. Άμα τα σπάσουμε σε υποκατηγορίες, βγαίνουν καμιά τριανταριά…

 

Πιστεύεις ότι οι μουσικές επιλογές επηρεάζουν και το στυλ που έχει ο καθένας;

100%. Η μουσική είναι τρόπος ζωής. Επηρεάζει το πως σκέφτεσαι, το πως ντύνεσαι, το πως κουρεύεσαι, την αισθητική σου γενικότερα. Όχι από την άποψη της στολής, ούτε υπάρχει κάποιο καταστατικό που σου υπαγορεύει το πως θα κυκλοφορήσεις, αλλά η μουσική -όπως όλες οι τέχνες-  σε διαμορφώνει σαν άνθρωπο.

 

Τι συμβαίνει στην Ελλάδα μουσικά; Υπάρχει μια αλλαγή φάσης; Έχω την εντύπωση ότι πράγματα άρχισαν λίγο να κινούνται.

Φάσεις –και φασαίοι- πάντα υπάρχουν. Μπάντες έχουμε πολλές και καλές, οι οποίες βλέπουν σοβαρά την δουλειά τους και παρ’ ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να βιοποριστούνε από την μουσική τους, κάνουν πολύ σοβαρές και ποιοτικές δουλειές, είναι συνέχεια στο δρόμο και το κυνηγάνε. Και σε επίπεδα μαγαζιών έχουμε αρκετά καλή μουσική ποικιλία για κάθε φάση, νομίζω.

 

Τα σύγχρονα μπαρμπέρικα είναι μια διεθνής τάση. Αν έπαιζες μουσική σε έναν ανάλογο χώρο, τι θα προτιμούσες;

Νομίζω stoner, αν και δεν το κατέχω τόσο. Όλοι οι μουσάτοι εκεί είναι.

 

Ποια μουσική δεν θα την πρότεινες ποτέ σε ένα μαγαζί που θέλει τους θαμώνες χαλαρούς και ήρεμους και για ποιο λόγο;

Σίγουρα όχι πανκ, δεν είναι μουσική για rest and relaxation. Ακριβώς το αντίθετο.

 

Θα έβλεπες ένα σύγχρονο χώρο που συνδυάζει barbering, ποτό και μουσική;

Ναι, σίγουρα. Αυτά τα συνδυαστικά περνάνε πολύ. Πλέον το μπαρμπέρικο στην Ελλάδα έχει γίνει must, ειδικά για νεότερο κόσμο, οπότε ένας τέτοιος χώρος θα έβρισκε κοινό φαντάζομαι.

 

Πες μας τα δυο αγαπημένα σου κομμάτια που δεν λείπουν ποτέ από το πρόγραμμά σου.

Το ένα είναι σίγουρα το I Wanna Your Dog των Stooges, δεν υπάρχει φορά που δεν το έχω παίξει, το ακούω συνέχεια και δεν πρόκειται να το βαρεθώ ποτέ. Για το δεύτερο, προσπαθώ να αποφύγω να σου ξαναπώ Iggy Pop (o Ίγγαρος είναι αγάπη), οπότε θα σου πω το I Believe In Miracles των Ramones.

 

Ποια συναυλία δεν θα χάσεις φέτος για κανένα λόγο;

Φέτος είχα την τύχη να πάω σε όλες όσες ήθελα, οπότε θα σου πω για την μία που δεν τα κατάφερα και με πόνεσε. Alice in Chains… To περίμενα πως και πως, αλλά τελικά δεν τα κατάφερα.  Πάντως μέχρι στιγμής Iggy Pop και Cure ήταν οι κορυφαίες με διαφορά. Είναι συγκινητικό να βλέπεις καλλιτέχνες 60 και 70 χρονών να έχουν όρεξη να δώσουνε τα πάντα εκεί πάνω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη εμπειρία από μία γαμάτη συναυλία. Η μουσική είναι ζωή.

Written by The B. Magazine