Father & Son: Ανδρική Υπόθεση

Ο Πάνος Πετρόπουλος είναι ένας ήρεμος τύπος, ένας φίλος που θέλεις να έχεις, ένας σούπερ σύζυγος και ένας ακόμα πιο φανταστικός πατέρας. Αυτά, τουλάχιστον, βλέπουμε εμείς και δεν πέφτουμε ποτέ έξω.

Από την Δώρα Μάστορα

Όταν γνωρίζεις τον Πάνο, χαίρεσαι από την πρώτη στιγμή γιατί ξέρεις ότι έχει ανεπτυγμένο χιούμορ. Αυτό από μόνο του είναι μια καλή προϋπόθεση για να έχει μια καλή και ενδιαφέρουσα σχέση με τον γιο του.

 

Πάνο,  ποιος είσαι και τι κάνεις σε αυτή την πόλη;

Γεννήθηκα στο Περιστέρι το 1968 και από το 1991 κάνω δουλειές με φορτηγά που ήταν και η δουλειά του πατέρα μου. Για λίγο καιρό, πέρασα από την Βακαλό, έγινα υπάλληλος στην Τράπεζα Κρήτης, όπου άντεξα μόλις 2 μήνες για το χατίρι της μάνας, μου, έκανα κάτι εργαστήρια φωτογραφίας και συνέχισα πάνω στα φορτηγά, όπου βρίσκομαι ακόμα και σήμερα.

 

Ήθελες πάντα να γίνεις πατέρας; Σκεφτόσουν από μικρός την δημιουργία μιας οικογένειας;

Όχι σε καμιά περίπτωση. Η σκέψη αυτή μού προέκυψε μετά τα 35 και αφορμή ήταν η όμορφη εξέλιξη που είχε η σχέση μου με την γυναίκα μου Ρίτα.

Όταν σου ανακοινώθηκε η εγκυμοσύνη πώς ένιωσες;

Είχαμε αρκετές περιπέτειες για τρία-τέσσερα χρόνια με εξωσωματικές και δεν θα έλεγα πως το story είναι ακριβώς έτσι όπως το δείχνουν οι ταινίες. Βασικά πιο πολύ με ενδιέφερε εκείνη την στιγμή η γυναίκα μου, η υγεία και η ψυχολογία της, που δεν κατάλαβα και πολλά πράγματα για την ίδια την εγκυμοσύνη.

 

Ο Κυριάκος τι τύπος είναι; Αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στην συμπεριφορά του;

Βλέπω πολλά που είχα ξεχάσει ότι έκανα κι εγώ στις ηλικίες που βρίσκεται ο Κυριάκος αλλά βλέπω και πολλά άλλα που μου θυμίζουν την μητέρα του. Με λίγα λόγια, είναι ένα   μοναχοπαίδι όπως κι εγώ και αυτό τον κάνει να έχει δίψα επικοινωνίας με τους φίλους του.

 

Αφιερώνεις χρόνο καθημερινά σε εκείνον ή δουλειά σου είναι τόσο πιεστική που τον βλέπεις περισσότερο τα Σαββατοκύριακα;

Αφιερώνω πολύ χρόνο συγκριτικά με αυτά που ακούω γύρω μου. Επίσης θεωρώ ότι είναι υπερτιμημένο αυτό σχετικά με ποιοτικό χρόνο. Είμαστε μαζί πολλές ώρες, όλες τις μέρες γιατί δουλεύω ώρες που κοιμάται ή βρίσκεται σχολείο. Πέρα από δραστηριότητες περνάμε ωραία ακόμα κι αν είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο χωρίς να μιλάμε.

 

Έχεις άγχος για το μέλλον του; Ζούμε σε μια ασταθή, οικονομική κατάσταση. Σε φοβίζει αυτό;

Δεν έχω άγχος για το μέλλον του. Θεωρώ ότι είναι τυχερός που ζει στην Ελλάδα και έχει, αν κάποια στιγμή το θελήσει, ένα διαβατήριο που μπορεί να την κοπανήσει στην Ευρώπη εύκολα.

 

Τι θα ήθελες να του προσφέρεις; Ποια εφόδια θεωρείς ότι είναι πιο σημαντικά;

Κρίνοντας από τα δικά μου χρόνια μπορεί να επιβιώσει μια χαρά. Αν έχεις στέγη, νερό και τροφή μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Ο Κυριάκος, μάλιστα, πηγαίνει σε πολύ καλύτερο σχολείο από ότι εγώ. Νομίζω πως να αγχωθώ για τον επαγγελματικό προσανατολισμό του είναι λίγο αστείο με τις ταχύτητες που αλλάζουν όλα γύρω μας. Όταν, μάλιστα, ξέρουμε ότι πολλά επαγγέλματα για τα οποία κάποιοι σπουδάζουν δεν θα υπάρχουν σε 15 χρόνια.

Τελικά, νομίζω πως αυτό που του προσφέρω είναι μόνο αγάπη. Πολύ όμως. Και κριτική σκέψη. Και να ρουφάει εικόνες γύρω του από διαφορετικά πράγματα.

Ποια είναι η αγαπημένη σας, κοινή συνήθεια; Έχετε δραστηριότητες που απαγορεύονται τα κορίτσια;

Αγαπημένη συνήθεια είναι να κάνουμε σκι μαζί και τώρα να είναι καλύτερος μου, να εφευρίσκουμε νέες βρισιές, να προπονούμαστε στο μποξ ή να κάνουμε άλλα πράγματα, που σιχαίνονται τα κορίτσια και συναγωνίζονται τα αγόρια, όταν μένουμε μόνοι μας στο αυτοκίνητο. Επίσης, μας αρέσει να μαγειρεύουμε μαζί κοτόπουλο με κάρυ και χίλια δυο αλλά και να φροντίζουμε τον κήπο. Πάντως δεν έχουμε δραστηριότητες που απαγορεύονται τα κορίτσια. Εμείς λατρεύουμε τα κορίτσια και τα θέλουμε παντού.

 

Ο πατέρας είναι τελικά ένας δύσκολος ρόλος; Τι θα συμβούλευες κάποιον που θέλει να αποκτήσει παιδί;

Ο πατέρας δεν είναι δύσκολος ρόλος. Αν τα έχεις βρει με τον εαυτό σου και δεν έχεις απωθημένα δεν παίζει καν σημασία σε τι ηλικία θα γίνεις.

 

Αν μπορούσες να κάνεις κάτι για όλα τα παιδιά της Ελλάδας, τι θα ήταν αυτό;

Για τα παιδιά θα ήθελα με ένα μαγικό ραβδί να έφερνα και τους δυο γονείς κοντά τους. Γιατί βλέπω πολλές μονογονεϊκές οικογένειες στις μετακομίσεις που κάνω τα τελευταία χρόνια και στεναχωριέμαι. Επίσης, θα ήθελα οι γονείς τους να αφιερώνουν πιο πολύ χρόνο μαζί τους. Ο ποιοτικός χρόνος αφαιρεί ένα άγχος.

Written by The B. Magazine