SPOTTED: Υπέροχος και πολυπράγμων

Ο Γιάννης Βούρος είναι ένα ανήσυχο βλέμμα. Σκηνοθετεί, ασκεί ασταμάτητα την υποκριτική, πολιτεύεται, διευθύνει έναν εκδοτικό οίκο και προπονεί μια ομάδα ποδοσφαίρου. Με λίγα λόγια, ζει πολλές ζωές μαζί και καταφέρνει να ισορροπεί τέλεια σε όλες.

Από την Δώρα Μάστορα

Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν μπορούν να κάνουν ένα πράγμα και δεν χωράνε σε ένα καλούπι. Ένας απ’ αυτούς είναι και ο Γιάννης Βούρος που ακόμα και αν θέλεις να παρακολουθείς την δράση του από κοντά, δεν θα το καταφέρεις γιατί την μια στιγμή μπορεί να βρίσκεται σε ένα σημείο και την αμέσως επόμενη σε κάποιο άλλο. Ίσως, για αυτό και καταφέρνει να διατηρεί τόσο ζωντανή τη νεότητά του, ίσως για αυτό και δεν θα κουραστούμε ποτέ να τον ανακαλύπτουμε.

 

Αν σε ρωτούσε κάποιος ξένος «ποιος είσαι και τι κάνεις σε αυτή την πόλη;» , τι θα απαντούσες;

Είμαι ο Γιάννης Βούρος, ηθοποιός, σκηνοθέτης, διευθυντής εκδοτικού οίκου, πρώην βουλευτής και υποψήφιος δήμαρχος ΝΦ-ΝΧ, κυνηγώ τον χρόνο και προσπαθώ να «τιθασεύσω» τη διασπορά των ενδιαφερόντων μου, ασκώντας την τέχνη της πολυπραγμοσύνης με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για όλα τα πεδία στα οποία εμπλέκομαι.

 

Πες μας δυο λόγια για το Dream Story. Πού βρίσκεται τελικά η αλήθεια μας; Στην πραγματικότητα που ζούμε ή στο υποσυνείδητο μας και σε αυτά που φοβόμαστε να ζήσουμε;

Η πραγματικότητα που ζούμε δεν είναι μονοδιάστατη, τη συνδιαμορφώνουν  όλα αυτά που θα θέλαμε αλλά φοβόμαστε να ζήσουμε. Ο φόβος οδηγεί στη δημιουργία ενός κελύφους που μας προστατεύει από οτιδήποτε θεωρούμε ότι μας απειλεί. Η συνειδητοποίηση ότι είσαι «δειλός», ότι «φοβάσαι» είναι ήδη μια καθαρή αλήθεια που μόνο αυτή μπορεί να σε οδηγήσει στην υπέρβασή της και στο επόμενο στάδιο, στη βίωση των καταπιεσμένων επιθυμιών. Συνεπώς η αλήθεια βρίσκεται παντού, εντός μας.

 

Η ελευθερία είναι ουτοπική συνθήκη; Ζούμε μέσα σε συμβιβασμούς ή αυτό είναι μια πεσιμιστική άποψη και υπάρχει τρόπος να σπάσουμε τα δεσμά μας;

Ναι, ζούμε μέσα σε συμβιβασμούς και αυτή δεν είναι μια διαπίστωση αφόρητου πεσιμισμού αλλά μια έντιμη στάση ρεαλισμού που δίνει το στίγμα πού βαδίζουμε και προς τα πού θέλουμε να πάμε. Η λέξη «συμβιβασμός» προκαλεί αλλεργία στους περισσότερους διότι ηχεί υποτιμητικά, ο καθένας μας για τον εαυτό του θέλει να πιστεύει ότι είναι ελεύθερος. Όπου κι αν κοιτάξετε, στο οικογενειακό περιβάλλον, στον κοινωνικό και επαγγελματικό περίγυρο οι συμβιβασμοί είναι το τίμημα της ένταξής μας σε ένα όλον. Δεν είναι κακό αυτό. Το κακό αρχίζει από τη στιγμή που χάνεται η ισορροπία και την αυτονομία μας την ορίζουν αποκλειστικά οι άλλοι, δίχως να συμμετέχουμε εμείς. Η ελευθερία είναι αυτό ακριβώς, καθημερινός αγώνας για την προάσπιση του χώρου μας με σεβασμό στα όρια του χώρου του διπλανού και η νίκη εξαρτάται από την πυγμή της προσωπικότητας του καθενός.

 

Μας επιτρέπει αυτή η χώρα να κάνουμε πραγματικότητα τα όνειρα μας;  Ή μήπως οι συνθήκες αυτής της χώρας έχει γίνει η καλύτερη δικαιολογία για τις αναβολές μας;

Οι κρατούσες συνθήκες της οικονομικής δυσπραγίας είναι υπαρκτές και κανείς δε μπορεί να τις αγνοήσει. Συμβαίνει, όμως, όταν κανείς είναι οκνηρός και δεν κυνηγά αυτό που θέλει να κάνει να τις επικαλείται ως ένα πολύ βολικό «άλλοθι». Μας επιτρέπει η χώρα μας να κάνουμε πραγματικότητα τα όνειρά μας αλλά έχει δυσκολέψει η πίστα, το level.

Κατεβαίνεις στην πολιτική. Το έχεις ξαναζήσει και νομίζω ότι η εμπειρία ήταν δύσκολη. Μπορεί και ψυχοφθόρος. Γιατί το κάνεις; Θέλεις να προσφέρεις στους άλλους ή θέλεις να δοκιμάσεις τα όρια σου;

Δε θα μπορούσα ποτέ να διανοηθώ να χρησιμοποιήσω τη συμμετοχή μου στα κοινά της Ν. Φιλαδέλφειας-Ν. Χαλκηδόνας για λόγους προσωπικής επιβεβαίωσης. Και η δοκιμή των ορίων που αναφέρετε είναι μια τέτοια επιβεβαίωση, σαν να λέμε παίζω πινγκ-πονγκ με τον εαυτό μου. Έπαιξα με τον εαυτό μου και τον δοκίμασα 40 χρόνια στον επαγγελματικό στίβο. Δεν είμαι σε αυτή τη φάση. Κατεβαίνω διότι θέλω να βοηθήσω τον τόπο που μεγάλωσα να σταματήσει να θυμίζει παραμεθόρια εγκαταλελειμμένη περιοχή, ειδικά οι γειτονιές που είναι όμορες της εθνικής οδού. Ο δήμος Ν. Φιλαδέλφειας-Ν. Χαλκηδόνας πρέπει να γυρίσει σελίδα και να γίνει πρότυπο για όλους.

 

Όμορφοι γάμοι και όμορφα διαζύγια. Πόσο εύκολες ή δύσκολες είναι οι ερωτικές σχέσεις; Πιστεύεις ότι υπάρχει έρωτας χωρίς κομμάτια πόνου;   

Οι ερωτικές σχέσεις είναι πολύ δύσκολες. Είναι ένα πεδίο γεμάτο νάρκες. Διότι απαιτούν την υπέρβαση του «εγώ» για να λειτουργήσουν, σε δοκιμάζουν ψυχοσυναισθηματικά, δοκιμάζουν την αντοχή του πάθους και την ετοιμότητά σου στην αντιμετώπιση της πλήξης και της απογοήτευσης όταν αυτό κατασιγάσει. Διότι το πάθος «μυθοποιεί» και η κατασίγασή του «απομυθοποιεί». Δεν υπάρχει έρωτας χωρίς πόνο. Σεξ ναι, έρωτας όχι.

 

Σου αρέσει η Αθήνα; Την ζεις; Σου αρέσει να την περπατάς; Υπάρχουν σημεία που τα θεωρείς δικά σου; Κομμάτι της ιστορίας σου;

Λατρεύω την Αθήνα, τη ζω όσο προλαβαίνω αυτή την εποχή (δηλ. ελάχιστα) και μου αρέσει να την περπατώ, ειδικά το ιστορικό κέντρο που αποπνέει ακόμη σε αρκετά σημεία την αίγλη της παλαιάς αριστοκρατικής Αθήνας αλλά και σε κάνει να νιώθεις όμορφα μες την πολυπολιτισμικότητά του. Κομμάτι της ιστορίας μου θεωρώ τα Εξάρχεια για πολλούς λόγους, τα Αναφιώτικα για την ιστορική τους διαδρομή, τα μικρά ξεχασμένα εκκλησάκια και φυσικά τη γειτονιά μου, τη Νέα Φιλαδέλφεια. Αυτή με όλο της το προσφυγικό φορτίο διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μου. Και η Σκεπαστή, στο γήπεδο που με μπόλιασε με την ομάδα αίματος που λέγεται ΑΕΚ.

 

Σου αρέσει ο εαυτός σου; Ποια είναι η σχέση σου με τον καθρέφτη σου; 

Δεν είχα ποτέ ερωτική σχέση με τον καθρέφτη, δεν υπήρξα νάρκισσος με την αρνητική του όρου έννοια, αυτή, δηλαδή, που μαρτυρά ότι έχεις «χάσει τη μπάλα» με την εικόνα και τον εαυτό σου και ζεις μόνο για αυτή. Έχω μια τυπική, λειτουργική σχέση με τον καθρέφτη, μου αρέσει ο εαυτός μου γιατί νομίζω ανταποκρίνεται καλά στο πέρασμα του χρόνου.

 

Τι σου έχει μάθει το θέατρο και τι σου έχει μάθει η τόση μεγάλη τριβή σου με τους ανθρώπους; 

Μου έμαθε όλα αυτά που συνέβαλαν στην εξέλιξη και αυτοβελτίωση του χαρακτήρα μου. Την αρετή της υπομονής, την ικανότητα συνύπαρξης με διαφορετικές και απαιτητικές προσωπικότητες, της συνδιαλλαγής, της εξισορρόπησης αντιτιθέμενων συμφερόντων και της ακριβοδίκαιης κρίσης. Με ολοκλήρωσε ως Άνθρωπο και Συνάνθρωπο.

 

Πόσο καλός coach είσαι στο ποδόσφαιρο; 

Καλύτερος μάλλον από μπαλαδόρος. Λέγε με και Μουρίνιο, χαχαχα!

Written by The B. Magazine