SPOTTED: Ο άνθρωπος που φτιάχνει πόλεις

Ένα από τα καλά που έχουν τα social media είναι ότι μαθαίνεις ανθρώπους που μπορεί άλλες φορές να μην είχες την ευκαιρία να το κάνεις. Γνωρίζεις την οπτική τους, περιπλανιέσαι στον κόσμο τους, δέχεσαι τα vibes τους. Ο Κωνσταντίνος Μπελιάς είναι μια αποκάλυψη. Ένας άνθρωπος που μπορεί να φτιάχνει με το ταλέντο και την ευαισθησία του άλλους κόσμους. Ένας εραστής της πόλης. Ένας υπέροχος άνθρωπος. Τον συναντήσαμε.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΩΡΑ ΜΑΣΤΟΡΑ

Κωνσταντίνε ποιος είσαι και τι κάνεις σε αυτή την πόλη;

Είμαι ο Κωνσταντίνος Μπελιάς, ήρθα στην Αθήνα στα 17 μου να σπουδάσω γραφίστας, το σπούδασα και έμεινα. Έμεινα να ζω τα παράξενά της, τα άσχημα της τα ωραία της. Ζω, δουλεύω, φωτογραφίζω, ξενυχτάω, ξενερώνω, αγαπάω· αυτά κάνω μέσες άκρες.

 

Ξέρω ότι φωτογραφίζεις χρόνια την Αθήνα. Τι σε κάνει να ανακαλύπτεις και να αποθανατίζεις συνέχεια εικόνες της;

Φωτογραφίζω πάνω από δέκα χρόνια σχεδόν κάθε μέρα αυτή τη πόλη, το κέντρο της, τον ουρανό της, και ό,τι ενδιάμεσα μου έχει τραβήξει τη προσοχή. Ιδιαίτερη πόλη, σε ξεγελάει, τα άσχημα της πολλές φορές δεν είναι τόσο άσχημα, και τα όμορφα της τόσο όμορφα. Μπορεί να υπάρξει τελικά μια ποιητική ματιά στις τόσες μπερδεμένες αρχιτεκτονικές μιας άνισης ανάπτυξης και στις “καινοτόμες” παρεμβάσεις στην πολεοδομία.

 

Ποια σημεία της πόλης σου αρέσει να περπατάς; Πιστεύεις ότι η Αθήνα προσφέρει δυνατότητες για ωραίους περιπάτους;

Οι πρώτες βόλτες ήταν από Πλατεία Αττικής όπου έμενα, στην Αχαρνών, Λιοσίων, Μεταξουργείο, Ομόνοια, Εξάρχεια, Ψυρρή. Δέκα χρόνια μετά, ακόμα απ’τις πιο ωραίες βόλτες. Αλλά μην ξεγελιόμαστε, το κέντρο παρακμάζει, βαφτίζουμε ωραίες βόλτες όπου ο φακός μας πιάνει τις αντιθέσεις στη χωρικότητα, τη χρονικότητα του παρόντος και του παρελθόντος και όλα τα φαντασιακά μοτίβα που δημιουργούνται από πολιτιστικούς, πολιτισμικούς άξονες και οργανικά σημεία της καθημερινότητας.

 

Οι φωτογραφίες σου και η εικαστική σου παρέμβαση σε αυτές έχουν ένα υπέροχο σουρεαλισμό. Βλέπεις πίσω από τα πράγματα;

Από τα αστικά τοπία, φωτογραφικά κατευθύνθηκα προς την αποδόμηση, εστίασα σταδιακά στα αδιάλλακτα αντιφατικά νοήματα των κτιρίων γύρω μου. Μου αρέσει να αποσυναρμολογώ την πόλη και να την ξανασυνθέτω. Ξαναγράφεις ιστορίες έτσι, τις μοιράζεσαι, ξαναζείς τα ίδια σημεία διαφορετικά, δεν έχει πλάκα αλλιώς.

 

Ποια άλλη πόλη θέλεις να βρεθεί μπροστά από τον φακό σου;

Από τα λίγα που έχω δει απ’ αυτό τον κόσμο, πάντα με γοήτευε η ανατολική Ευρώπη, έχει ένα υπέροχο σκοτάδι μέσα της.

 

Ποιο πιστεύεις ότι είναι το ιδανικό soundtrack για την Αθήνα;

Πιστεύω πως το ιδανικό soundtrack αυτής της πόλης είναι να ακούς ταυτόχρονα ηλεκτρονική μουσική και παλιά λαϊκά στο ίδιο δωμάτιο.

 

Καταπιάνεσαι με διάφορες μορφές τέχνης. Είναι ένας τρόπος αυτός να βρίσκεις τις ισορροπίες σου;

Μου αρέσει να πειραματίζομαι, είμαι περίεργος, και η περιέργεια είναι η αρχή της δημιουργικότητας. Μου αρέσει να βλέπω άλλους να κάνουν όμορφα πράγματα και να προσπαθώ να τους αντιγράψω για να πω στον εαυτό μου πως και εγώ μπορώ.

Είναι όμορφοι οι άνθρωποι στην πόλη μας. Είσαι και dj. Τους βλέπεις να διασκεδάζουν, να φλερτάρουν, να μοιράζονται;

Δεν θα με χαρακτήριζα dj, απλά μου αρέσει να διαλέγω μουσικές, να βάζω σε σειρά σε κομμάτια, να τα ταιριάζω. Παίζω αρκετά περιστασιακά, και νομίζω πως το κάνω για μένα, κάπως εγωιστικά. Δε ξέρω αν πια ο κόσμος διασκεδάζει όπως παλιότερα, ή είναι που τριανταρίσαμε και πια δεν μας φαίνονται τα πράγματα πιο κουλ “όπως παλιά”. Πιστεύω πάντως πως όλοι είναι κάπως πιο μαζεμένοι, όλοι να μεταφέρουν έναν μικρόκοσμο με το κινητό τους, να διασκεδάζουν, να φλερτάρουν και να μοιράζονται, μέσα από οθόνες, και δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω από αυτό.

 

Από τι εμπνέεσαι Κωνσταντίνε;

Κυρίως από τη μουσική, με επηρεάζει πολύ το τραγούδι που θα ακούω την ώρα που δουλεύω, στο τελικό αποτέλεσμα. Γιατί και η μουσική είναι σαν το ντιζάιν, αποτελείται από συνεχώς επαναλαμβανόμενα πάτερνς.

 

Δώσε μου έναν ορισμό της ματαιότητας

Η προσπάθεια του να “πρέπει να δώσουμε κάποιο νόημα στη ζωή εξαιτίας του προφανούς γεγονότος ότι δεν έχει κανένα νόημα.” Χένρυ Μίλλερ (1891-1980).

Written by The B. Magazine