ART: Δεν είναι αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που βλέπεις είναι

Οι ρυθμοί είναι τόσο γρήγοροι που αν κάτι δεν είναι δυνατό και έντονο δεν προλαβαίνεις να το δεις. Αν κάποιος δεν έχει κάτι να πει και δεν βρίσκει τον σωστό τρόπο να το εκφράσει, δεν θα τον ακούσεις καν. Συναντήσαμε και μιλήσαμε με τον Βαγγέλη Φασουλόπουλο ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Γιατί μας έκανε να τον προσέξουμε.

Από την Δώρα Μάστορα

Ο Βαγγέλης είναι Videographer/Editor για αυτό και ξέρει τι να κρατήσει και τι να πετάξει από ένα γύρισμα. Κάπως έτσι εξάσκησε την οπτική του, ίσως και την φιλοσοφία του. Παρακολουθώντας τις φωτογραφίες του, καταλαβαίνεις πολλά για εκείνον ή, τουλάχιστον, μπαίνεις σε μια διαδικασία να θέλεις να τον γνωρίσεις παραπάνω. Φυσικά, οι καλλιτέχνες είναι περίεργοι άνθρωποι. Εκεί που νομίζεις ότι τους ξέρεις μπορεί να στα ανατρέψουν όλα και να βρίσκεσαι και πάλι στο μηδέν μαζί τους. Αυτό μπορεί να είναι μια γοητευτική διαδικασία. Μπορεί, όμως, να είναι και μια αέναη προσπάθεια.

 

Βαγγέλη ποιός είσαι και τι κάνεις σε αυτή την πόλη;

Ένας ακόµα από τους πολλούς που ψάχνουν το ανεκπλήρωτο.

Γιατί επέλεξες να ασχοληθείς µε το µοντάζ; Πολλοί θεωρούν ότι το µοντάζ είναι πιο σηµαντικό από µια ταινία και µπορεί να την απογειώσει ή και να την θάψει. Εσύ τι πιστεύεις;

Θεωρώ ότι είναι και αυτό µια μορφή τέχνης. Ήρθα σε επαφή µε το μοντάζ σε µικρότερη ηλικία και υποθέτω πως απλά µε κέρδισε. Είναι ένα αντικείμενο που μπορεί πολύ εύκολα να σε κάνει να µπεις σε θέση δημιουργού, αρκεί να σου αρέσει το concept του αρχικού υλικού. Θεωρώ ότι το µοντάζ είναι εξίσου σηµαντικό µε άλλα στοιχεία που απαρτίζουν µια ταινία όπως το σενάριο, η µουσική, η φωτογραφία, και σίγουρα µπορεί να την απογειώσει ή να την χαντακώσει, πράγµα που δεν θέλει κανείς.

 

Πιστεύεις ότι η λήθη είναι µια διαδικασία του εγκεφάλου παρόµοια µε το µοντάζ έτσι ώστε αυτό που απομένει να είναι συμβατό µε τις αντοχές και τα γούστα µας;

Αντιθέτως. Στο µοντάζ προσπαθείς να κρατήσεις σηµεία και εικόνες που θα σου µείνουν στο µυαλό. Πολλές φορές µπαίνεις στο τρυπάκι να αγνοήσεις πράγµατα που δεν είναι συµβατά µε το υποκειµενικό του χαρακτήρα σου, αλλά πρέπει να λάβεις υπόψη ότι µιλάς σε ένα µεγάλο κοινό µε διαφορετικές αντοχές, γούστα, αντιλήψεις και τρόπο σκέψης.

 

Είναι ολοφάνερο από τις εικόνες σου στα σόσιαλ πως αγαπάς πολύ την φωτογραφία. Τι σου κάνει κλικ σε µια εικόνα; Αυτό που σου προκαλεί, αυτό που σου θυµίζει ή αυτό που σε αναγκάζει να σκεφτείς;

Νοµίζω είναι συνδυασµός. Μετράει η στιγµή, το τοπίο, η ώρα, ο άνθρωπος που απλά τραβάς. Εκείνη την στιγµή κάτι γίνεται, κάτι θέλεις να αποτυπώσεις. Στη συνέχεια το επεξεργάζοµαι, κάτι που µου αρέσει πολύ, και εκεί σκέφτοµαι τι µου έχει δηµιουργήσει και τι θέλω να πω µε αυτή την εικόνα.

Εκτός από την εικόνα έχεις ένα ιδιαίτερο τρόπο γραφής και αποτύπωσης των συναισθηµάτων σου και αυτό το καταλαβαίνουµε στα κείµενα που συνοδεύουν τις φωτογραφίες. Πιστεύεις ότι οι τέχνες µπλέκονται η µία µέσα στην άλλη;

Φυσικά! Ευτυχώς που διασταυρώνονται µεταξύ τους και δηµιουργείται ένα νέο σύµπλεγµα δηµιουργιών και ιδεών που γεννάει πολλές φορές το πρωτότυπο. Αν οι τέχνες ήταν σε κουτάκια, κανείς δεν θα έµπαινε στην διαδικασία να τα ανοίξει.

 

Η Ελλάδα και ειδικά η Αθήνα σου δίνουν έµπνευση; Θα έφευγες να πας να ζήσεις και να δηµιουργήσεις κάπου άλλου;

Η Αθήνα είναι ο τόπος γέννησης µου, οπότε την ξέρω καλά. Πάντα θα µε εµπνέει. Όµως το να βλέπεις νέες κουλτούρες, διαφορετικούς τρόπους ζωής και να µπεις στην διαδικασία να έρθεις σε επαφή µε ανθρώπους που έχουν άλλες εµπειρίες και παραδόσεις από εσένα, µου προκαλεί δέος. Στα 29 µου χρόνια λίγο δύσκολο να έφευγα µόνιµα, αλλά σίγουρα θα συνέχιζα να κάνω ταξίδια και να γνωρίζω νέα πράγµατα ώστε να δηµιουργώ περισσότερα ερεθίσµατα για τον εαυτό µου.

 

Έκανες πρόσφατα ένα µεγάλο road trip µε την παρέα σου; Πες µας µε δυο λόγια το απάνθισµα της εµπειρίας αυτής. 

Ναι. Ήταν κάτι που σκεφτόµασταν καιρό. Δεν το έχω κάνει ξανά σε τόσο συµπυκνωµένο χρόνο µε τόσες στάσεις σε τόσες πόλεις, αλλά ήταν κάτι µοναδικό. Ηλιοβασίλεµα στον βράχο του Γιβραλτάρ, πρώτο µπάνιο στον Ατλαντικό, µεταµεσονύχτια ποδηλατάδα µέσα στην Φλωρεντία είναι µερικές από τις στιγµές που θα µου µείνουν αξέχαστες. Φυσικά όλα αυτό δεν θα είχε γίνει αν η παρέα δεν ήταν δεµένη και τρελαµένη µε την ιδέα ενός road trip σε διάστηµα 15 ηµερών.

 

Υπάρχει µέσα στο µυαλό σου ένα σενάριο που θα ήθελες να πρωταγωνιστήσεις;

Να πρωταγωνιστήσω όχι, να σκηνοθετήσω όµως αρκετά. Ο καιρός γαρ εγγύς.

 

Οι άνθρωποι είµαστε εικόνες. Αυτό που εκπέµπουµε κατά πόσο έχει σχέση µε την επιφάνειά µας;

Από πολύ έως καθόλου. Διανύουµε την εποχή του ό,τι δηλώσεις είσαι. Ειδικότερα µε την τεράστια επιρροή που έχουν τα social media στην καθηµερινότητα µας, η ανάγκη του να θες να είσαι αρεστός σε όλο και µεγαλύτερο κοινό αυξάνεται. Αυτό δεν σηµαίνει ότι δεν µπορείς να είσαι ο εαυτός σου, απλώς νιώθω ότι µπορείς να χαθείς πολύ εύκολα σε αυτό το παιχνίδι της µαζικής πληροφοριακής κατανάλωσης εικόνων, µε αποτέλεσµα να αποστερούµαστε το αληθινό και αυτό που έχει νόηµα.

Πες µας µια φράση, ένα µόττο, ένα κάτι που σε εκφράζει. 

Θα φανεί κλισέ αλλά υποθέτω “carpe diem”. Κάνε όσα περισσότερα µπορείς, πράγµατα που σου αρέσουν, χωρίς να χάσεις τον εαυτό σου στην πορεία

Written by The B. Magazine