TIME MACHINE: DEADLY RAZOR

Γυρίζουμε πίσω στον χρόνο και ανακαλύπτουμε τους άντρες που η τύχη τους έμελλε να μετατρέψει την αγαπημένη τους συνήθεια, σε θανατηφόρα. Αυτοί είναι οι πέντε που έχασαν της ζωή τους λόγω ξυρίσματος.

 

Σήμερα το ξύρισμα είναι ρουτίνα, είναι συνήθεια, είναι μια βόλτα στο μπαρμπέρικο. Κάποτε όμως, το ξύρισμα ήταν από επικίνδυνο μέχρι και θανατηφόρο, τουλάχιστον μέχρι να ανακαλυφθούν τα ξυράφια ασφαλείας. Ένα κόψιμο ήταν αρκετό. Μολύνσεις, έλλειψη καθαριότητας και επικίνδυνες ουσίες ήταν τα ρίσκα που αντιμετώπιζαν όλοι όσοι ήθελαν ένα καλοξυρισμένο πρόσωπο. Και οι παρακάτω πέντε πήραν το ρίσκο, αλλά δεν το κέρδισαν.

 

 

Michael F. Farley, 1921

Ο Michael Farley ήταν Ιρλανδός μετανάστης που ταξίδεψε στην Αμερική το 1881, στην ηλικία των 18 ετών. Εκεί κατάφερε να ανοίξει μια πετυχημένη επιχείρηση πάνω στο εμπόριο ποτών ενώ αργότερα, το 1915 εξελέγη στο Κογκρέσο. Η καλή του τύχη όμως ανατράπηκε όταν μια μέρα επισκέφθηκε ένα μπαρμπέρικο για να ξυριστεί. Που να γνώριζε ότι το πινέλο από τρίχες ασβού που άπλωνε τον πλούσιο αφρό στο πρόσωπο του ήταν μολυσμένο με άνθρακα! Ο Farley προσβλήθηκε άμεσα από την ασθένεια και μετά από μερικές μέρες απεβίωσε στο νοσοκομείο. Ο θάνατος του αποτέλεσε αφορμή για το υγειονομικό τμήμα της Νέας Υόρκης να διεξάγει πόλεμο ενάντια στην εισαγωγή προϊόντων από τρίχες ασβού και αλόγου, που εκείνη την εποχή ήταν τα πινέλα ξυρίσματος και οι οδοντόβουρτσες και είχαν προκαλέσει 11 θανάτους.

 

Alexander Nikolayevich Scriabin, 1915

Ο Alexander Scriabin ήταν πιανίστας, μουσικός και ιδιαίτερα εκκεντρικός τύπος. Στη μουσική του πειραματιζόταν με τονικές συνθέσεις και αρμονία, ενώ σχεδίασε και ένα ιδιαίτερο όργανο το οποίο όταν παιζόταν, αντί για μουσική, έβγαζε διαφορετικές αποχρώσεις του φωτός. Το τελευταίο του δημιούργημα θα ήταν το Mysterium, ένα κομμάτι με διάρκεια 7 ημερών (!), το οποίο ήθελε να το παίξει στα Ιμαλάια, στην Ινδία. Σας το είπαμε ότι ήταν εκκεντρικός τύπος. Αυτό το πλάνο όμως δεν το ολοκλήρωσε ποτέ, καθώς μια μέρα, στην ηλικία των 43 ετών, ο Alexander κόπηκε στο ξύρισμα, η πληγή μολύνθηκε με σήψη και ο ίδιος απεβίωσε.

 

 

John Henry Taylor, 1911

Ο John Henry Taylor ήταν Βρετανός επαγγελματίας γκολφέρ, με 16 νίκες στο Ανοιχτό Βρετανικό Πρωτάθλημα Γκόλφ. Το 1901 βοήθησε στο να δημιουργηθεί ο Βρετανικός Σύλλογος Επαγγελματιών Γκολφέρ, ενώ παράλληλα κατασκεύαζε και εξοπλισμό για γκόλφ, αλλά έγραφε κιόλας για το άθλημα. Ο John αγαπούσε πολύ το γκόλφ. Το 1911 έπρεπε να ταξιδέψει με ένα κρουαζιερόπλοιο για να παρευρεθεί σε έναν αγώνα και ενώ ταξίδευε αποφάσισε να επισκεφθεί τον μπαρμπέρη του πλοίου για ένα ξύρισμα. Μάλλον εκείνη την μέρα πρέπει να είχε αρκετό κύμα, γιατί ο μπαρμπέρης χάρισε στον John ένα κόψιμο στον λαιμό. Και ο γκολφέρ έκανε ότι κάνει κάθε άντρας όταν κόβεται στο ξύρισμα: το αγνόησε και πήγε για ύπνο. Λίγες μέρες μετά ο λαιμός του είχε πρηστεί αρκετά ενώ μια εβδομάδα αργότερα το μοιραίο κόψιμο έδωσε τέλος στην ζωή του παθιασμένου γκολφέρ.

 

 

John Thoreau, 1841

Ο John Thoreau ήταν αδερφός ενός διάσημου αμερικανού συγγραφέα, του Henry David Thoreau, ο οποίος ήταν φιλόσοφος, φυσιοδίφης, συγγραφέας και ποιητής. Τον χειμώνα του 1841, ο John απολάμβανε το καθημερινό του ξύρισμα όταν ξαφνικά κόπηκε. Λίγες μέρες αργότερα μολύνθηκε λόγω της πληγής, αρρώστησε και τελικά απεβίωσε στα χέρια του αδερφού του. Ο θάνατος του John επηρέασε πολύ τον αδερφό του, ο οποίος σταμάτησε να μιλάει στην οικογένεια του, καθώς και να γράφει. Ένας καλός φίλος του Henry, μια μέρα του πρότεινε να πάνε να μείνουν σε μια καλύβα που διατηρούσε μέσα στο δάσος, με στόχο να ηρεμήσει. Ο Henry συμφώνησε και έτσι γεννήθηκε το πιο γνωστό του βιβλίο, το Γουόλντεν (Walden), μία αναζήτηση της απλής ζωής σε φυσικό περιβάλλον. Το βιβλίο σήμερα θεωρείται σταθμός στην κατηγορία του.

 

 

Lord Carnarvon, 1923

Ο George Edward Stanhope Molyneux Herbert, 5ος διάδοχος των Carnarvon, ή αλλιώς λόρδος Κάρναρβον, ήταν Άγγλος αριστοκράτης και ο κύριος χρηματοδότης για τις ανασκαφές του τάφου του Τουταγχαμών στην κοιλάδα των Βασιλέων, τις οποίες είχε αναλάβει ο αρχαιολόγος Howard Carter.

Μετά από μια σειρά ανεπιτυχών ανασκαφών, ο Κάρναρβον σκεφτόταν να σταματήσει την χρηματοδότηση, όμως ο Κάρτερ τον έπεισε να κάνουν μια τελευταία ανασκαφή. Και αυτή η απόφαση τους οδήγησε στο να ανακαλύψουν τον τάφο του Τουταγχαμών. Στις 26 Νοεμβρίου του 1922, ο λόρδος Καρναρβόν είχε την ευκαιρία να κοιτάξει μέσα στον θάλαμο ταφής και να αντικρύσει έναν θησαυρό 3,000 ετών. Προς τα τέλη του Φεβρουαρίου του 1923, ένα κουνούπι τσίμπησε τον λόρδο Κάρναρβον στο μάγουλο και ο ίδιος έκοψε το τσίμπημα επίτηδες, την ώρα που ξυριζόταν. Αφού μολύνθηκε, μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο στο Κάιρο, όπου εκεί απεβίωσε από μόλυνση του αίματος, στις 5 Απριλίου. Πολλά μέλη της ομάδας του Κάρτερ πέθαναν από μυστήρια αίτια, λίγο καιρό μετά την είσοδό τους στον τάφο. Μάλλον δεν ήταν το ξύρισμα που σκότωσε τον λόρδο Καρναρβόν, αλλά… η κατάρα του Φαραώ Τουταγχαμών.

Written by The B. Magazine