Décalcomanie στους δρόμους

Η Άννα Δημητρίου ήθελα πάντα να ζωγραφίζει και επειδή πίστευε πως δεν τα κατάφερνε όσο καλά ήθελε, επιδόθηκε σε μια μικτή τεχνική, ένα σουρεαλιστικό κολάζ, μια διαφορετική μορφή τέχνης που χαιρόμαστε να ανακαλύπτουμε στους τοίχους της πόλης.

 

Από την Δώρα Μάστορα

Οι καλλιτέχνες είναι περίεργα τρένα. Τους μιλάς και δεν ξέρεις αν οι απαντήσεις που σου δίνουν έχουν μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα.  Αλλά είναι ωραίο να τους μιλάς. Παίρνεις λίγο από την τρέλα τους, την ικανότητα τους να βλέπουν τον κόσμο με άλλα μάτια. Την δύναμη που έχουν να χρωματίζουν την ζωή με τον τρόπο τους. Συνάντησα την Άννα και το φχαριστήθηκα.

 

Ποια είσαι και γιατί βρέθηκες σε αυτή την πόλη;

Γεννήθηκα στον Κρόνο. Έχω μπλε βλέφαρα και μαύρες τρύπες για μάτια. Κάποτε είχα και μια σιέλ ουρά αλλά έφυγε με τα πολλά πλυσίματα. Μου αρέσουν οι λέξεις, τα εισαγωγικά, το γάλα και ο μετεωρισμός του έρωτα. Πλένω τα χέρια μου μόνο με σαπούνι. Οδηγώ έναν ασημένιο Άστρο-Καταστροφέα. Άννα Δημητρίου. Σκηνοθέτις και εικαστικός. Εδώ γεννήθηκα και μεγάλωσα. Μεγάλωσα που λέει ο λόγος. Ακόμα προσπαθώ.

 

Με τι ασχολείσαι επαγγελματικά;   

Είμαι σκηνοθέτις τρέιλερ στον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA. Κοινώς μοντάρω με μεγάλη επιτυχία αυτά τα μικρά ωραία διαφημιστικά σποτάκια  που σας σπάνε τα νεύρα μέσα στις διαφημίσεις κάθε τρεις και λίγο. «Δείτε σήμερα στον Άλφα…»

 

Σου αρέσει η δουλειά σου; Ποιο μέρος της απολαμβάνεις περισσότερο;

Μου αρέσει ναι, πολύ. Την θεωρώ ένα είδος συνοπτικής τέχνης. Απολαμβάνω την στιγμή που το τρέιλερ μου παίρνει έγκριση με την πρώτη.

 

Η τέχνη σου βρίσκεται στους τοίχους της πόλης. Πως ξεκίνησε όλο αυτό;

Αν σου πω τυχαία θα το πιστέψεις;  Είμαι new kid on the block και αυτό που λένε ότι θυμάμαι χαίρομαι. Μεγάλη ιστορία. Από το 2006 ασχολούμουν με το ψηφιακό κολλάζ. Εκθέσεις ομαδικές, ατομικές, εγκαταστάσεις, εξώφυλλα cd και περιοδικών μόνο ως κολαζίστρια. Μέχρι την στιγμή που σε κάτι σεμινάρια ιστορίας της τέχνης ανακάλυψα αυτή την τεχνική των σουρεαλιστών που λέγεται décalcomanie. Να ζωγραφίσω δεν μπορώ, το είχα καημό οπότε σκέφτηκα πως με αυτή την τεχνική μπορώ να κάνω εύκολα το σώμα και να εκτυπώνω σε χαρτί κεφάλια, χέρια και πόδια που θα μου άρεσαν και έτσι θα έφτιαχνα κάτι πολύ δικό μου από την αρχή. Έναν άνθρωπο λίγο γκροτέσκο σαν φιγούρα αλλά θα ήταν κάτι μοναδικό. Δικό μου.

 

Δεν είναι  ένα απλό graffiti. Θες να μας πεις για την τεχνική σου;

Η τεχνική μου λοιπόν είναι απλή. Διαλέγω vintage έως antique μορφές, με τα αντίστοιχα άκρα. Τα κολλάω με γλουτολίνη κόλλα ή κόλλα χαρτιού και φτιάχνω το σώμα με αυτή την τεχνική. Αναμιγνύω χρώματα σε μια κόλλα χαρτιού Α3 την διπλώνω και βγαίνει αυτή η γνώστη πεταλούδα, που κάναμε παιδιά στο μάθημα των καλλιτεχνικά, που φυσικά την επεξεργάζομαι με πινέλα και έξτρα ακρυλικό για να διαμορφώσω το σώμα. And off we go.

 

Τι ανάγκη καλύπτει ο καλλιτέχνης που εκτίθεται τόσο πολύ;

Ανάγκη έκφρασης, εκτόνωσης από όλο αυτό το σκότος που μας κυνηγά τα τελευταία χρόνια κι έπειτα ξέρεις είναι και αυτά τα τρία, φιλοδοξία, αυταρέσκεια και μια μεγάλη τζούρα γενναιοδωρίας για όλους.

 

Το street art έχει αναπτυχθεί πολύ τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Πιστεύεις ότι οι street artists εισπράττουν τον ανάλογο σεβασμό;

Έχει πάρει τα πάνω του ναι. Πιστεύω ότι δεν ξέρει ο κόσμος τι ακριβώς είναι όλο αυτό. Για αυτό και ίσως δεν το καταλαβαίνει στην ολότητα του. Άρα για αυτό κάποιες φορές δεν το σέβεται. Υπάρχουν φοβεροί καλλιτέχνες που θαυμάζω και αγαπώ για αυτά που δημιουργούν και για όλα όσα είναι. Έχω γνωρίσει αρκετούς από κοντά. Νομίζω ότι αυτή η τέχνη θα πρέπει να μπαίνει σιγά σιγά και στα σχολεία έτσι ώστε να υπάρχει μια τάση εξοικείωσης και κατανόησης της.

 

Από πού αντλείς έμπνευση;

Έμπνευση αντλώ από τις μνήμες του παλιού κόσμου. Αυτού που κατεδαφίσαμε για να χτίσουμε τον τωρινό. Κυρίως από τις δεκαετίες του ‘50 και του ’60 και των αρχών του αιώνα που πέρασε, σα να άφησα ανοιχτούς λογαριασμούς εκεί πίσω και τώρα ψάχνω τρόπους να τους κλείσω. Αλλά μπορεί να με εμπνεύσει εξίσου δίκαια και μια λιπόσαρκη αστραπή στο βάθος του ορίζοντα. Οι παλιές ταινίες του Γκοντάρ, οι ζωές των άλλων στα απέναντι διαμερίσματα, τα έντονα βλέμματα, η κίνηση των σωμάτων, τα γαλάζια ξέφωτα του ουρανού, ένα λεωφορείο χωρίς φώτα εκτός υπηρεσίας στην άκρη της πόλης, οι εύγλωττες γάμπες των κοριτσιών, ένας μονόπλευρος έρωτας, μια καταστροφή, και πολύ μα πολύ μουσική.

 

Τι ετοιμάζεις μελλοντικά; Που θα βρει κανείς τα έργα σου;

Δεν ετοιμάζω ακόμα τίποτα. Αυτή την στιγμή όλα μου τα έργα βρίσκονται σε κοινή θέα στους δρόμους της πόλης αλλά και σε επιλεγμένα εγκαταλελειμμένα κτήρια ιστορικής σημασίας, μπορεί ο καθένας να πάει να τα δει και να τα φωτογραφήσει, είναι χωρίς αντίτιμο.

 

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου καλλιτέχνες του δρόμου;

Αγαπώ τον Dreyk the Pirate, λαμπρός story teller, υποκλίνομαι ακόμα στον Φαϊτάκη, τι μορφή Χριστέ μου, χαζεύω ότι απέμεινε από τον Fiko, έχω μέσα στην καρδιά μου fl1p και Achilles, φοβερό δίδυμο, τον Taxis (wow) και φυσικά τον αγαπημένο μου yiakou.

Σου αρέσει η πόλη σου; Σε ποιο σημείο θα ήθελες να δεις κάποια δημιουργία σου;

Μπα, δεν την αναγνωρίζω πια. Λίγα σημεία έχουν παραμείνει ανθρώπινα. Έχει ασχημύνει η Αθήνα πολύ. Για αυτό πάω και αφήνω το στίγμα μου. Καλλιτεχνική διαμαρτυρία είναι. Σε ποιο σημείο ε; Στην Ακρόπολη. Το λες σημείο, όχι;

 

Τι όνειρα έχεις; Θα ήθελες να ταξιδέψεις και να καλλιτεχνείς παντού στον κόσμο;

Όπως το είπες το κάνω copy paste. Θα ήθελα να ταξιδέψω και να καλλιτεχνώ παντού στον κόσμο.

 

Αν δεν έμενες στην Ελλάδα που θα ήθελες να μένεις;

Αγαπώ την Ελλάδα πολύ. Θα προτιμούσα να μείνω σε κάποια άλλη πόλη της πιο μικρή παρά στο εξωτερικό. Αγαπώ το φως, αυτό το ανελέητο φως, τα μπλε ξέφωτα του αττικού ουρανού, γαμώτο, την θάλασσα, τις νεραντζιές όταν ανθίζουν, τον αέρα μας, τις γωνιές που μεγάλωσα κι όλο πάω να τις δω όταν κάτι με λυγίσει, την γλώσσα μου. Την λατρεύω, δεν θέλω να μιλώ άλλη γλώσσα, δεν θέλω άλλο τόπο, έχω αυτόν εδώ, έχω ρίζες εδώ δεν φεύγω, όμως αν μου έλεγες που θα ήθελα να φτάσω τα κλαδιά μου θα σου έλεγα μέχρι το Βερολίνο. Το καψουρεύτηκα και έχω πάει τρεις φορές. Εκεί  νομίζω θα μπορούσα να κάτσω κάποιο καιρό.

 

Αν η τέχνη σου ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν αυτό;

Κανονικά και με τον νόμο; Ότι μαυρίλα κυκλοφορεί. Ότι σέρνεται με την κοιλιά. Όμως αυτή την εποχή που μπαίνει το φως είπα να είναι μόνο αυτό: Moby – Like A Motherless Child. Άντε και αυτό, για το καλό: I MONSTER – Heaven

 

Πες μας το μόττο σου. Τη δική σου φράση/κινητήριο δύναμη που έχεις στη ζωή σου.

All we have is now.

 

INFO
Την Άννα Δημητρίου θα την βρεις στο instagram ως Canndyblue, 
στο Facebook στη σελίδα Anna Dimitriou Collage Artist 
και στο blog της Voice Off.
Written by The B. Magazine