Barber Therapy: Cut the Scene

Πήραμε τον Σκηνοθέτη Μιχάλη Ρουμπή πίσω από την κάμερα και τον βάλαμε μπροστά από αυτήν και καθισμένο στη καρέκλα του μπαρμπέρη. Και, εκεί, μας τα είπε όλα. Τίποτα δεν μένει κρυφό υπό την απειλή της φαλτσέτας.

Από τη Δώρα Μάστορα

Είναι ένας άνθρωπος της πόλης. Από εκείνους που την περπατούν, την  νιώθουν, την ακούν και την αισθάνονται. Από εκείνους τους τύπους που δεν θα ακούσεις ποτέ να μιλάνε για τον εαυτό τους. Για αυτό και αποφασίσαμε να τον βάλουμε κάτω και να τον ψυχαναλύσουμε. Και, φυσικά, αυτό το κάναμε στο αξεπέραστο μπαρμπέρικο 1900. Εκεί, στο prive δωμάτιο  του κουρείου, τον ρωτήσαμε για τα πάντα. Σύμμαχος μας στην συνέντευξη-ψυχανάλυση ήταν ο μοναδικός και ευφάνταστος ιδιοκτήτης του 1900, Παναγιώτης Γρηγορίου. Εκείνος, τον απείλησε με την φαλτσέτα για να τον κάνει να μιλήσει. Τελικά, όλα πήγαν καλά. Και ο Μιχάλης Ρουμπής έσωσε για μια ακόμη φορά το μούσι του από την λεπίδα που βρισκόταν συνέχεια κοντά του.

 

Μιχάλη ποιός είσαι και τι κάνεις σε αυτή την πόλη;

Είμαι ο Μιχάλης Ρουμπής, είμαι 31. Ζω στην Αθήνα και την αγαπώ πολύ, τρελαίνομαι να κάνω βόλτες στο κέντρο, μου αρέσει πολύ η «ζωή» που έχει η πόλη.  Είμαι σκηνοθέτης.

Πως βρέθηκες εδώ μέσα; Έρχεσαι συχνά εδώ;

Βρέθηκα εδώ για πρώτη φορά το 2011. Περνώντας απ’έξω μου κέντρισε το ενδιαφέρον το ύφος του μαγαζιού. Κοντοστάθηκα και έμεινα για μερικά λεπτά να το χαζεύω από την τζαμαρία της Πλουτάρχου. Μου θύμισε ταινία του Scorsese και κοιτούσα να δω πότε θα βγει ο De Niro ως James Conway από κάποιο δωμάτιο!

Τελικά χτύπησα το κουδούνι του 1900 και από τότε έρχομαι σχεδόν μια φορά ανά μήνα.

 

Πώς τα πας με τον εαυτό σου;

Προσπαθώ να τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Είναι πολύ σημαντικό να αγαπάς τον εαυτό σου και πόσο μάλλον να μπορείς να του το δείξεις. Έχω καταφέρει το πρώτο αλλά προσπαθώ ακόμα για το δεύτερο.

 

Τι γνώμη έχεις για την εμφάνιση σου;

Είμαι πολύ απλός, λατρεύω τα χρώματα, τα cropped παντελόνια και τα adidas.

 

Για τα μούσια σου τι έχεις να πεις; Είσαι χίπστερ; Και τι είναι χίπστερ στην Ελλάδα;

Έχω μούσια από το 2004, άλλοτε μακριά άλλοτε πιο κοντά αλλά πάντα είχα μούσια, εκτός από μια φορά τον χρόνο που συνήθιζα να τα ξυρίζω. Όχι πια!

Δεν είμαι hipster. Στην Ελλάδα η έννοια hipster έχει να κάνει με την εξωτερική εμφάνιση ενώ στο εξωτερικό, απ΄όπου και προήλθε ο όρος hipster, συνδέεται με πολιτικές πεποιηθήσεις, με μουσικές επιλογές και διάφορα άλλα.

Θεωρώ πως όλοι η άνθρωποι που ακολουθούν μια τάση μπαίνουν αυτομάτως σε κάποια κατηγορία. Είναι φτιαγμένες έτσι οι σύγχρονες κοινωνίες που πρέπει απαραιτήτως να σε εντάξουν κάπου. Hipster στην Ελλάδα δεν ξέρω τι σημαίνει. Θεωρώ πως οι τάσεις και οι κατηγορίες δημιουργούνται σε πόλεις με επιρροή στο στύλ των σύγχρονων ανθρώπων. Η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να φτάσει ποτέ στο σημείο να ορίσει ή να καθορίσει τις τάσεις. Καλώς ή κακώς ενώ υπάρχουν δημιουργοί με εξαιρετικές ιδέες και άνθρωποι που θα μπορούσαν να παίξουν τέτοιο ρόλο, η αγορά της Ελλάδας είναι πολύ μικρή για να δώσει ένα πάτημα στο τι μπορεί να είναι το αντίστοιχο hipster σε 5 χρόνια από σήμερα.

 

Εξήγησε μας λίγο το στυλ σου

Είμαι λάτρης του Pharrell Williams, αγαπώ τις επιλογές του και τα collaborations του. Έχω σχεδόν όλα τα παπούτσια που έχει βγάλει σε συνεργασία με την  Adidas. Γενικά, τελευταία χρόνια ακολουθώ ένα πιο casual στυλ.

Αγαπώ πολύ το χρώμα και θέλω να φοράω χρωματιστά ρούχα. Δεν έχω ενδοιασμούς και σχεδόν ποτέ δεν περνάω ώρα κοιτώντας στην ντουλάπα μου το τι θα φορέσω. Έχω μια σιγουριά στις επιλογές που κάνω!

Ειδικά τις μέρες που είμαι κουρασμένος επιλέγω να φοράω χρώμα. Μου δίνει χαρά και ενέργεια το χρώμα.

 

Πες μας για την δουλειά σου. Τι σημαίνει να σκηνοθετείς; Είσαι ένας μαέστρος της εικόνας; Ένα τύπος που παραπλανεί με την ματιά του; Ένας παραμυθάς που συνθέτει στο μοντάζ του ιστορίες;

Δεν είμαι τίποτα από αυτά, εμπνέομαι από τις εικόνες που βλέπω γύρω μου και φτιάχνω κάδρα που μου αρέσουν. Μου αρέσει η urban κατάσταση, δε μου αρέσει να ωραιοποιώ αυτό που βλέπω.

Αν δω ένα όμορφο τοπίο και κάπου εκεί υπάρχει ένας κάδος σκουπιδιών δε θα τον αφαιρέσω, θα τον αφήσω εκεί. Πιστεύω πως όλα τα στοιχεία που μπορώ να βρω γύρω μου έχουν μια θέση στη σύνθεση που θα αποτυπώσω.

Το να σκηνοθετείς για εμένα σημαίνει να προσφέρεις στον θεατή κάτι όμορφο την ώρα που αφιερώνει για να παρακολουθήσει τη δουλειά σου.

Το τι ορίζει ο καθένας ως όμορφο είναι υποκειμενικό αλλά ο ρεαλισμός είναι κάτι που πάντα είναι αληθινό και το αληθινό για εμένα είναι όμορφο.

Βιώνω τη δουλειά μου ως κάτι πολύ ευχάριστο, δεν έχω ανασφάλειες και δεύτερες σκέψεις για το αν αυτό που κάνω είναι το σωστό, δεν έχω ρουτίνα γιατί κάθε φορά που φτάνω σε ένα γύρισμα είναι κάτι καινούριο. Νιώθω λίγο σαν τα παιδιά που πηγαίνουν πρώτη μέρα στο σχολείο και ανακαλύπτουν τον χώρο και ενθουσιάζονται, έχω αυτή την παιδική χαρά μέσα μου. Είναι πολύ γλυκό συναίσθημα.

 

Πες μας ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος; Μια τρελή σκέψη που σε επισκέπτεται εμμονικά και σε αναστατώνει

Ο θάνατος.

 

Σε ελκύει η εικόνα του άλλου;

Θα ήταν ψέμα να πει κάποιος πως δε τον ελκύει η εικόνα. Όταν γνωρίζεις κάποιον άνθρωπο το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι η εξωτερική εμφάνιση. Άρα το μόνο χαρακτηριστικό που μπορεί να σε φέρει κοντά ή να σε απομακρύνει είναι η εικόνα. Και πρώτα απ’ όλα τα μάτια, όπως έλεγε και ο Al Pacino στην ταινία «The Scarface»: ”The eyes chico, they never lie”.

 

Εσύ; μεταμορφώνεσαι για τον άλλον; Έχεις πιάσει τον εαυτό σου να γίνεσαι κάπως διαφορετικός για να πλησιάσεις τα γούστα των ανθρώπων που συναναστρέφεσαι ή συνεργάζεσαι;

Σίγουρα επηρεάζομαι από συμπεριφορές γύρω μου και εγκλιματίζομαι ανάλογα με τις συνθήκες.

Δε συνηθίζω να γίνομαι διαφορετικός ή να βάζω τον εαυτό μου σε ρόλους για να ταιριάζω με ανθρώπους ή παρέες, είμαι όπως είμαι και θέλω οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρέφομαι να με συμπαθούν ή να με αντιπαθούν γι’ αυτό που είμαι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελαν να είμαι.

Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και αυτό είναι και ένα από τα ομορφότερα πράγματα της ανθρώπινης φύσης. Σκέψου πόσο βαρετή θα ήταν η ζωή μας αν ήμασταν όλοι ίδιοι, αν όλοι αναζητούσαμε το ίδιο! Νομίζω πως το να ανακαλύπτεις τον κάθε άνθρωπο με τον οποίο συναναστρέφεσαι είναι κάτι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον γιατί πάντα όταν ανακαλύπτεις κάποιον άλλο, ανακαλύπτεις και στοιχεία του εαυτού σου που δεν ήξερες μέχρι τότε!

 

Με την απόρριψη τι σχέσεις έχεις; Την αντέχεις;

Ποιος την αντέχει;

 

Τι ρόλο έπαιξε η μαμά σου στην ζωή σου;

Όσο εγωιστικό και αν φαίνεται, θεωρώ πως διαμόρφωσα το ρόλο της μητέρας μου όπως ιδανικά θα ήθελα να είναι. Η μητέρα μου ήταν υπερπροστατευτική, εγώ ήμουν ατίθασος σαν παιδί και ήξερα από μικρός τι ήθελα να κάνω. Τα θέλω μου άλλαξαν στην πορεία αλλά η στάση μου ήταν πάντα κάπως αυτόνομη. Διαμορφώθηκα από τα οικογενειακά μου ερεθίσματα, όπως όλοι οι άνθρωποι, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια διαμορφώνω τον χαρακτήρα μου από τα βιώματα μου, τους εξωτερικούς παράγοντες και από τις εμπειρίες που σιγά σιγά αποκτάω.

 

Αντέχεις τους γύρω σου όταν λένε τρίχες; Έχεις μάθει να είσαι διπλωμάτης λόγω επαγγέλματος;

Ένα από τα βασικά μου μειονεκτήματα, όπως μου έχουν πει στο παρελθόν, είναι πως δεν είμαι διπλωμάτης. Χειρίζομαι τις επαγγελματικές καταστάσεις λίγο σκληρά και λίγο απόλυτα. Μιλάω πολύ straight to the point στους ανθρώπους και αυτό κάποιες φορές δεν είναι καλό.

Το ίδιο φυσικά κάνω και στον εαυτό μου. Κρίνω τη δουλειά μου πολύ σκληρά και αυστηρά και αναγνωρίζω τα λάθη μου την ώρα που τα κάνω, συνήθως.

 

Θα πέθανες για κάποιον; και ποιος είναι αυτός;

Για τα παιδιά μου.

 

Θα ήθελες να ζήσεις σαν τρελός για κάτι και τι είναι αυτό;

Θα ήθελα πολύ να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο.

 

Κλείσε τα μάτια και πες μου την πιο μεγάλη σου φιλοδοξία

Το αύριο να είναι πιο όμορφο από το σήμερα.

Οι φιλοδοξίες απευθύνονται σε ματαιόδοξους ανθρώπους. Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα είναι η ζωή μου σε δέκα χρόνια. Μπορώ να φανταστώ πως θα είναι η ζωή μου αύριο και τι μπορώ να κάνω αύριο για να πετύχω τον οποιοδήποτε στόχο!

 

Ο Παναγιώτης Γρηγορίου είναι ένα όντως ένα μεγάλο ζήτημα, κεφάλαιο, θέμα, υπόθεση για την πόλη;

Ο Παναγιώτης είναι ο ορισμός του ανδρικού στυλ. Εμπνευσμένος από το 1900 αλλά τόσο σύγχρονος. Εμπνευστής και ιδιοκτήτης του 1900, πραγματικά σε ταξιδεύει στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1900 μόλις τον δεις.

Έφερε στην Αθήνα κάτι πολύ ιδιαίτερο, τα παλιά αριστοκρατικά μπαρμπέρικα, δημιούργησε χώρους για άντρες. Γιατί καλώς ή κακώς μέχρι πρίν κάποια χρόνια οι χώροι περιποίησης για άντρες ήταν ελάχιστοι.

Ο Παναγιώτης εκτός από πολύ καλός επιχειρηματίας ήταν και πρωτοπόρος σε αυτό. Από το στυλ του μαγαζιού, μέχρι την εξυπηρέτηση και το service που προσφέρει.

Κατάφερε μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να κάνει τόσο μεγάλη την ζήτηση που άνοιξε το 1920 στην Ερμού και το 1930 στο Ψυχικό.

 

Είναι αλήθεια πώς θα ήθελες να παίζεις μουσικές;

Έχω μια σχέση μίσους και πάθους με τη μουσική. Μπορώ να περνάω όλη μου τη μέρα στο youtube ακούγοντας μουσική και βλέποντας videoclip.  Φτιάχνω εικόνες όταν ακούω μουσική και σκέφτομαι πως θα μπορούσε να είναι το videoclip κάθε τραγουδιού. Στις εκπομπές που σκηνοθετώ επιλέγω αρκετές φορές να κάνω και τη μουσική επιμέλεια γιατί την ώρα του γυρίσματος σκέφτομαι ήδη πιο μουσικό κομμάτι θα ταίριαζε στην κάθε σκηνή, είναι ένα πολύ ωραίο συναίσθημα να βλέπεις τη δουλειά σου να ολοκληρώνεται από το Α μέχρι το Ω, όπως ακριβώς την είχες οραματιστεί!

 

Πες μας τι σου φέρνει στο μυαλό το φαγητό του Βασίλη Καλλίδη με τον οποίο συνεργάζεστε χρόνια

Ο Βασίλης είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στην επαγγελματική μου πορεία. Ο Βασίλης έχει ένα χάρισμα, είναι πάρα πολύ έξυπνος. Όντας πρωτοπόρος στην μεσογειακή  δημιουργική κουζίνα, όταν άνοιξε το Άνετον, ξέρει πάρα πολύ καλά να χειρίζεται και να συνδυάζει τα υλικά.  Δε σκέφτεται δηλαδή. Σου λέει «αυτό είναι» και το τρως και κλαις.

Με τον Βασίλη έμαθα να εκτιμώ το καλό φαγητό και διαλέγω το fast food, και πιστέψτε το δεύτερο είναι το πιο δύσκολο.

Μου ανοίγει η όρεξη μόνο που σκέφτομαι την udon salad του Pink Flamingo και το Cheese burger του Uberness. Είναι τα δυο φαγητά στα οποία δεν μπορώ να αντισταθώ.

 

Θα ξύριζες το μούσι σου Μιχάλη; Και αν ναι αυτό θα γινόταν με φαλτσέτα;

ΠΟΤΕ.

Written by The B. Magazine